Ο Γιώργος Λίλλης "ανοίγει" την Μικρή του Διαθήκη

 

Του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

Ο Γιώργος Λίλλης γεννήθηκε στη Γερμανία το 1974. Ένα χρόνο αργότερα με την οικογένειά του εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Στην αρχή στην Αθήνα και μετά στο Αγρίνιο, τόπο καταγωγής του, μέχρι την επιστροφή στη Γερμανία το 1996 όπου ζει και εργάζεται από τότε. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα Γερμανικά κι έχουν παρουσιαστεί σε περιοδικά και ανθολογίες του εξωτερικού. Μεταφράσεις, ποιήματα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί και σε διάφορα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά ("Ποίηση", "Μανδραγόρας", "Δέντρο", "Ακτή", "Γραφή"). Επιμελείται ραδιοφωνικές εκπομπές στη Γερμανία στις οποίες παρουσιάζει Έλληνες ποιητές και μουσικούς (μεταξύ άλλων τους Νίκο Καββαδία, Νικόλα Άσιμο και Μίκη Θεοδωράκη). Έχει μεταφράσει στα ελληνικά Βισλάβα Σιμπόρσκα, Έριχ Φριντ, Λι Τάι Πε καθώς και Ινδιάνους ποιητές. "Η χώρα των κοιμωμένων υδάτων" (εκδ. "Μανδραγόρας", 2001) πρόκειται σύντομα να εκδοθεί και στη Γερμανία.

• Κύριε Λίλλη, ο ποιητής είναι θραύσμα της Ιστορίας ή το ποίημα είναι θραύσμα του χάους;

Θα έλεγα το δεύτερο. Ο ποιητής αναζητά απεγνωσμένα να κατανοήσει το χάος, ένα χάος γεμάτο ερωτήσεις που δεν έχουν απαντηθεί, όπως το γιατί βρισκόμαστε εδώ και ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης. Τα θραύσματά του, είναι η ίδια του ανικανότητα να βρει απαντήσεις, θραύσματα που συνάμα αφήνουν σημάδια, αν και πολύ μικρά, είναι τα ποιήματα που γράφει. Γι΄ αυτό τον λόγο σπάνια ξέρει γιατί έγραψε αυτό που έγραψε. Το ποίημα τον υπερβαίνει. Και συνεχίζει να υπάρχει ερήμην του. Τι πιο μαγικό.

• Στην αρχή της ποιητικής σας συλλογής λέτε πως ο «αντικειμενικός κόσμος» σας εξοπλίζει στο χώρο και στο χρόνο. Στην συνέχεια- όμως- κάνετε ένα βήμα πίσω και καταλήγετε στον προβληματισμό αν είστε όντως ποιητής, μιας και προστατεύετε τόσην ύλη. Τι είναι αυτό που σας έκανε να άρετε την αρχική σας θέση;

Έχω πάντα την αμφιβολία ότι όσα ποιήματα και να γράψω δεν θα καταφέρω ποτέ να υπερβώ τον αντικειμενικό κόσμο, τον κόσμο που είναι απόλυτα ρεαλιστικός. Είμαι παγιδευμένος στην ύλη, αν και μέσα μου θέλω να πιστεύω, καθαρά ουτοπικά, ότι με την ποίηση μπορώ να χτίζω ονειρικούς κόσμους για να μπορώ να αμύνομαι σε ότι αντικειμενικό υπάρχει γύρω μου. Αν το έχω καταφέρει, είναι μόνο όταν γράφω, γιατί αλλιώς η ζωή μου τελικά είναι πολύ πεζή. Είναι μια αντίφαση αυτή που φέρνει συχνά αντιδράσεις που φαίνονται και στο ίδιο μου το έργο.

• Το φεγγάρι είναι σταθερό σύμβολο στη ποιητική σας. Τι εκφράζει για σας;

Αρχικά την ομορφιά του μέσα στο σκοτάδι. Το φεγγάρι είναι στολίδι τ΄ ουρανού. Από μικρό παιδί άκουγα ιστορίες και μύθους που αφορούσαν τη Σελήνη και έχω την εντύπωση ότι με επηρέασαν. Ναι, γιατί όχι, είναι ένας φωτεινός σηματοδότης μέσα στην νύχτα που δίνει μια μεταφυσική χροιά στα όνειρά μας. Ένα αρχέτυπο.

• Αναφέρετε στο βιβλίο πως η Μικρή Διαθήκη ξεκίνησε να γράφεται στη Μαγιόρκα, όταν βρεθήκατε στο χωριό Deià. Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο γι΄ αυτή σας την «περιπέτεια»;

Τα πρώτα ποιήματα της Μικρής Διαθήκης γράφτηκαν στην Μαγίορκα, το 2009, όταν μια μέρα, εντελώς τυχαία, βρέθηκα σ΄ ένα κοιμητήρι όπου βρισκόταν ο τάφος του ποιητή Ρόμπερτ Γκρεϊβς. Να δώσω μερικές ακόμα εξηγήσεις. Εκείνη την μέρα πήγα στην παραλία για μπάνιο και διαπίστωσα πως η θάλασσα ήταν γεμάτη μέδουσες. Έτσι πήρα το αυτοκίνητο και έφυγα για την ενδοχώρα. Εκεί που σταμάτησα δεν ήξερα πως είχε ζήσει παλιά ο Γκρείβς. Όταν είδα στον τάφο του ποιητικά βιβλία, τα οποία τα ξεφύλλιζε ο άνεμος, κάθισα σ΄ ένα πεζούλι, κι άρχισα να γράφω, χωρίς σταματημό για ώρες, χωρίς να ξέρω γιατί. Και να φανταστείς δεν παίρνω ποτέ μου σημειωματάριο. Δεν γράφω ποτέ έξω. Και τότε, πάλι τυχαία, είχα μαζί μου ένα μπλοκ κι ένα στυλό. Αργότερα έμαθα πως στο χωριό εκείνο είχε γράψει ο Έλιοτ τα Τέσσερα Κουαρτέτα, πως ο Πάουντ ερχόταν συχνά και τα πρόσφατα χρόνια ο Μάκρες. Μπορείς να φανταστείς πως ένιωσα. Ήταν πράγματι κάτι το μαγικό, κάτι δεν μπορώ να εξηγήσω με την λογική, και μου έδωσε το έναυσμα να γράψω την Μικρή διαθήκη, ενώ έλεγα μέσα μου πως μετά τα Όρια του λαβύρινθου, δεν θα γράψω άλλο ποίηση.

• Ποιοι ποιητές- συγγραφείς θεωρείτε πως σας επηρέασαν στο έργο σας;

Ο Ρίτσος με επηρέασε πολύ και ο Μοντάλε, από τους ποιητές. Όπως και ο Ρίλκε και ο Οκτάβιο Πάς. Από συγγραφείς ο Έρμαν Έσσε, και ο Κόρμακ Μακ Κάρθυ. Κι ένα σωρό άλλοι, που με επηρέασαν χωρίς να το καταλάβω, που μου έδωσαν χωρίς να το ξέρω την δύναμη να βρω τον δικό μου δρόμο.

• Πιστεύετε πως η γραφή είναι το ίχνος που αφήνετε πίσω... το προσωπικό σας αποτύπωμα;

Όλοι αφήνουμε τα προσωπικά μας αποτυπώματα μέσα στο χώρο και το χρόνο. Διαβάζοντας τα παλιότερα ποιήματά μου, διαπιστώνω πως άφησαν ίχνη στο χαρτί για εκείνα που με απασχολούσαν τότε. Τα βιβλία τελικά είναι προσωπικοί χάρτες που επιμένουν να διαιωνίζουν τις στιγμές που γράφτηκαν κι ας έχω αλλάξει από τότε. Η γραφή είναι σαν τις παλιές φωτογραφίες. Σε πιάνει μια νοσταλγία για παλιές εποχές.

• Τι ρόλο παίζει η Ιστορία στο συγγραφικό σας έργο;

Η Ιστορία καθενός ανθρώπου είναι σημαντική, γιατί είναι ένα κομμάτι του παζλ που συμβάλει σ΄ αυτό που λέμε ανθρωπότητα. Δισεκατομμύρια ιστορίες. Κανένας ιστορικός δεν θα καταφέρει να δει ολικά την ανθρωπότητα και να την αναλύσει. Η ιστορία σαν γεγονότα δεν παίζει σπουδαίο ρόλο στο έργο μου, αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος.

• Ποια είναι τα σχέδια σας από εδώ και πέρα;

Σύντομα θα εκδοθεί το δεύτερό μου μυθιστόρημα. Έχω γράψει και κάποια ποιήματα, αλλά θα αργήσω να τα δημοσιεύσω. Πρέπει να ωριμάσουν μέσα μου. Αν μετά από καιρό μου λένε κάτι, ίσως να κάνω την προσπάθεια να τα εκδώσω σε βιβλίο.

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο dailygoal.gr

Γιατί βλέπουμε τον ουρανό μπλε και τον ήλιο κίτρινο ;

Αναρωτηθήκατε αλήθεια γιατί;

Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.

Ο ουρανός σαν μέρος του διαστήματος είναι μαύρος. Το φώς του ήλιου λευκό. Στη φύση οι ισορροπίες είναι πολύ απλές! Υπάρχει μόνο φως (λευκό χρώμα) και έλλειψη φωτός (μαύρο).

Αλλά γιατί στα δικά μας μάτια ο ουρανός είναι γαλάζιος και ο ήλιος κίτρινος ;

Αυτό που συμβαίνει είναι καθαρά ένα παιχνίδι με το φώς. Συγκεκριμένα με το φάσμα φωτός και την ατμόσφαιρα.

Το φάσμα του φωτός αποτελέιται  από χρώματα που βλέπουμε στο ουράνιο τόξο. (κόκκονο,κίτρινο,μπλε,ιώδες,πράσινο,βιολεί,πορτοκαλί). Κάθε χρώμα έχει το αντίστοιχο μήκος κύματος.

(Τα χρώματα με τα αντίστοιχα μήκη κύματος. Μονάδα μέτρησης του μήκου κύματος: nanometers= 10^-9  μέτρα) 

Καθώς το φώς εισέρχεται στην ατμόσφαιρα αυτά με τα μεγαλύτερα μήκη κύματος καταφέρνουν να τη διασχύζουν όπως το κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο χώρις να επηρεάζονται απο την ατμόσφαιρα.

Το μπλε και το ιώδες έχουν μικρότερα μήκη κύματος και απορροφόνται από τα μόρια της ατμόσφαιρας, παρεκλίνοντας της αρχικής τους πορείας με αποτέλεσμα να εκμπέμπονται προς όλες τις κατευθύνσεις! Έτσι φτάνει στο μάτι μας το γάλαζιο χρώμα του ουρανού.


Όταν το βράδυ δεν εισέρχεται φως δεν έχουμε αυτό το φαινόμενο και βλέπουμε τον ουρανό μαύρο, οπώς ακριβώς είναι.

Τώρα βλέπουμε τον ήλιο κίτρινο λόγω της απόσπασης των χρωμάτων με τα μικρότερα μήκη κύματος απο το φάσμα, ενώ τα υπόλοιπα μας δινουν το κίτρινο χρώμα!

«Μικρά Αγγλία»

Από χθες βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «Μικρά Αγγλία». Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη μας μεταφέρει σε μία άλλη εποχή, με φόντο την πανέμορφη Άνδρο.
Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο το χαρακτηρίζουν ως ένα από τα πιο από τα πιο συγκλονιστικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Μία ιστορία που μας καθηλώνει με κύριο θέμα ένα μυστικό, δύο αδελφές και έναν άνδρα.
Ο Βούλγαρης μας αφηγείται μία ιστορία, που φωτίζει τις σκιές της καθημερινότητας της ελληνικής κοινωνίας της δεκαετίας '30 -'40. Μας εμπιστεύεται κρυμμένα μυστικά, και ξετυλίγει μέσα από τον μικρόκοσμο της οικογένειας το κουβάρι της ανθρώπινης περιπέτειας. Επίσης για μία ακόμη φορά εμπιστεύεται τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς. Στο σενάριο, φυσικά, η Ιωάννα Καρυστιάνη.

Υπόθεση

Η 20χρονη Όρσα (Πηνελόπη Τσιλίκα) είναι παράφορα ερωτευμένη με τον υποπλοίαρχο Σπύρο Μαλταμπέ (Ανδρέας Κωνσταντίνου). Κλειστός χαρακτήρας δεν αποκαλύπτει το μυστικό της σε κανέναν. Η μικρότερη αδελφή της, Μόσχα (Σοφία Κόκκαλη), δυναμική και γεμάτη όνειρα θέλει να φύγει από την Άνδρο, να αποδράσει από τη μοίρα των γυναικών του νησιού να παντρεύονται ναυτικούς που όλο λείπουν ή θαλασσοπνίγονται.
Για τη μητέρα τους, Μίνα (Αννέζα Παπαδοπούλου), σύζυγο καπετάνιου που προτιμά το Ατλάντικο Σουρ από το σπίτι του, ο έρωτας είναι κακός μπελάς και πόνος. Παρακάμπτοντας τα αισθήματα των κοριτσιών της, συνωμοτεί, αξιοποιεί γνωριμίες και τις παντρεύει με γνώμονα το συμφέρον.
Την Όρσα με τον πλοιοκτήτη και καπετάνιο Νίκο Βατοκούζη (Μάξιμος Μουμούρης) και λίγο αργότερα τη Μόσχα με τον καπετάνιο πλέον Σπύρο. Άθελά της ναρκοθετεί το ίδιο της το σπιτικό. Το διώροφο που έχτισε με τα εμβάσματα του άντρα της. Στο κάτω σπίτι η Όρσα. Στο πάνω η Μόσχα.

Πρεμιέρα "Annie"

Ένα από τα πιο γνωστά, αγαπημένα και τρυφερά μιούζικαλ του Broadway, το "Αnnie" έκανε επίσημη πρεμιέρα χθες στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» σε μία ελληνική παραγωγή της Live2. 

Στην σκηνοθεσία η Θέμιδα Μαρσέλλου, η οποία είχε ανεβάσει με τεράστια επιτυχεία στον ίδιο χώρο πέρυσι το νεανικό μιούζικαλ Fame. 

Με τις καταπληκτικές Άννα Παναγιωτοπούλου και Μίρκα Παπακωνσταντίνου, που μας εξέπληξαν για άλλη μία φορά με τις απίστευτες υποκριτικές και φωνητικές τους δυνατότητες, με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, έναν από τους πιο σημαντικούς τραγουδιστές της γενιάς του στην πρώτη του εμφάνιση σε μιούζικαλ, με ένα λαμπερό καστ ηθοποιών με απίστευτο ταλέντο στο τραγούδι και στο χορό, όπως η Κατερίνα Παπουτσάκη, ο Αργύρης Αγγέλου, η Ιωάννα Πηλιχού, το μιούζικαλ ΑΝΝΙΕ φαίνεται να έχει τη συνταγή της επιτυχίας. 

Πλήθος επωνύμων βρέθηκαν στην επίσημη πρεμιέρα, μεταξύ αυτών η Τατιάνα Στεφανίδου με την κόρη της Λυδία, η Κάτια Δανδουλάκη, η Ντορέττα Παπαδημητρίου, η Ελεονώρα Μελέτη, ο Γιώργος Νταλάρας ο Γιώργος Καπουτζίδης. Μετά το τέλος της παράστασης όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα τόσο για το μιούζικαλ, τα σκηνικά, τα κουστούμια, αλλά και την ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Επίσης η Ζέτα Μακρυπούλια, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την πρώτη απόπειρα του Μιχάλη στο σανίδι.

Η υπόθεση του έργου

Στην Νέα Υόρκη του 1930, αμέσως μετα το οικονομικό κραχ που άφησε άνεργους εκατοντάδες χιλιάδες αμερικανούς,  η Γκρέης  Φάρελ (Κατερίνα Παπουτσάκη), η γραμματέας του δισεκατομυριούχου Όλιβερ Γουώρμπακς (Μιχάλης Χατζηγιάννης), επιλέγει ένα ορφανό κοριτσάκι για να φιλοξενηθεί στην έπαυλη του αφεντικού της. Για τη μικρή Άννυ (Άννα-Μαρία Κόρνια, Δανάη Βασιλοπούλου) που περνάει δύσκολα στο ορφανοτροφείο εξαιτίας της Μις Χάνιγκαν, της δεσποτικής διευθύντριας (Άννα Παναγιωτοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου), η πρόταση αυτή την μεταφέρει σε ένα κόσμο παραμυθένιο. Ο αυστηρός Γουώρμπακς ευαισθητοποιείται από την γλυκιά προσωπικότητα της Άννυ και ζητά να την υιοθετήσει. Όμως η μικρή ηρωίδα πιστεύει ότι οι γονείς της ζουν και του ζητάει να τους ψάξει. Εκείνος αποφασίζει να δώσει μια γερή αμοιβή στους γονείς –αν εμφανιστούν- και από κει αρχίζουν τα προβλήματα. Η κακιά διευθύντρια οργανώνει μια σκευωρία με τον επίσης κακό αδελφό της, Ρούστερ (Αργύρης Αγγέλου) και την αδίστακτη φίλη του, Λίλυ (Ιωάννα Πηλιχού), που θέτουν σε κίνδυνο τη μικρή, αθώα Άννυ. Στο τέλος όλα βέβαια διορθώνονται, αφού πρόκειται για μιούζικαλ με το απόλυτο happy ending: μία ιστορία που εμμέσως θέτει τα οικονομικά προβλήματα της εποχής, κυρίως όμως εκθειάζει την έννοια της αγάπης.