Ο Ίλιγγος του Φόβου (Ποιητικό Χρονογράφημα)

"ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ"

...κατά κόσμον Λίλα Παπαπάσχου

φωτογραφίες: Ευθύμης Παπαπάσχος

https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts 

Ο χρόνος κινείται γρηγορότερα απ’ το φως.

Ζωές καταλήγουν στατιστικές

πριν προλάβει η μυρωδιά του καμένου δέρματος

ν’ αναπαυθεί εν ειρήνη.

Σ’ αιματοβαμμένες οθόνες

        η φρίκη μιας προαναγγελθείσας Αποκάλυψης;

Άνθρωπος κατά ανθρώπου, ανέκαθεν.

Πως αλλιώς να υπάρχουμε

αφού είμαστε ανάξιοι της συνύπαρξης;

      Ο Θεός μου κόντρα στο Θεό των αλλόθρησκων.

Ο άντρας μου ενάντια στον δικό σου.

Ο γιος μου δολοφονεί…
δολοφονείται απ’ το γιο σου.

Σύνορα, Συμμαχίες, Συνομωσίες.

Με άλλοθι τον πολιτισμό και την τεχνολογία.

Ηθικός αυτουργός αναλαμβάνει το μίσος.

Ελλοχεύουν στην άγνοια

οι μαζικότερες -κατά συρροή- ανθρωποκτονίες.

Την 254^η ημέρα του σωτήριου έτους 2001

πλήρωσαν οι αιχμάλωτοι του καπιταλισμού

για τους αρχηγούς τους.

Την 254^η ημέρα του σωτήριου έτους 2001

πλήρωσαν οι αιχμάλωτοι του θεοκρατισμού

για τους αρχηγούς τους.

Απόμειναν 111 μέρες και μια αιωνιότητα

ν’ αμαυρωθεί εκατέρωθεν

η θυσία τους.

Ειδήσεις… ντοκιμαντέρ…παραπληροφόρηση…αντίποινα…

δρακόντεια μέτρα ασφαλείας… χολιγουντιανές ταινίες…

συναυλίες μνήμης...

Όλα μέσα στο πρόγραμμα.

Σπλάτερ μ’ ολίγο μελό, το επιμύθιο.

Κάθε χρόνο κι από μία επέτειος.

Φθίνουσα στην πορεία η συγκίνηση.

Αναπάντητα τόσα κι άλλα τόσα ερωτήματα.

Την 254^η μέρα του σωτήριου έτους 2014

θα μας πονέσουν παλιές πληγές

χωρίς ελπίδα επούλωσης

των επίκαιρων.

Παραμένει ίδιο, το δίλημμα.

     Να παραδοθώ ζωντανός στις φλόγες 
ή να πέσω στο κενό

       απ’ τους ουρανοξύστες της οικονομικής ανάκαμψης;

             Αμφιλεγόμενη, του ακαριαίου η λύτρωση.

11 – 175 – 77 – 93…

Πόσα άκουσαν τα μαύρα κουτιά

πριν συντριβούν κι οι τελευταίες ελπίδες;

Πόσα γιατί, πόσες κραυγές, πόσα «αντίο, σ’ αγαπώ»

  πόσες επικλήσεις στα θεία;

    Πώς ν' αποκωδικοποιηθεί η ψυχολογία

ενός - από στιγμή σε στιγμή - μελλοθάνατου;

            

  Συρία -  Γάζα - Ιράκ

     η προσφάτως εμπόλεμη Ουκρανία…

Την 254^η μέρα του σωτήριου έτους 2014

σύμφωνα με το ημερολόγιο εορτάζουν

η Ευανθία κι ο Ευάνθης

ο Ευφρόσυνος κι η Θεοδώρα.

Σήμερα επίσης έχουν πρεμιέρα και τα σχολεία.

Mε πολλές προσευχές και καθόλου βιβλία.

Η ζωή μας ολόκληρη, ένα αστείο.

Αέναη τραγική ειρωνεία.

                   

        Την 254^η μέρα του σωτήριου έτους 2014

τίποτα καλέ μου φίλε...

        δεν άλλαξε.              

                  

* Το πρώτο Ποιητικό Χρονογράφημα του 2^ου Κύκλου της στήλης «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ» είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στον αγαπημένο μου φίλο και συνεργάτη Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο, σαν ένα ελάχιστο ευχαριστώ για… όλα! Ο τίτλος του ποιητικού χρονογραφήματος προέκυψε από μια μαραθώνια συζήτηση γύρω απ’ το θέμα του «φόβου»,  που ακόμα δεν έχουμε τελειώσει… Μου άρεσε τόσο πολύ ο όρος, που χρησιμοποίησε  «Ο ίλιγγος του Φόβου», που του ζήτησα να τον χρησιμοποιήσω ως τίτλο κατόπιν ποιητικής & δικής του…αδείας!

                         

ΑΣΧΕΤΩΣ ΚΑΤΑΛΗΞΗΣ (ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

Τίποτα δεν αγαπώ περισσότερο

απ’ τις νύχτες του καλοκαιριού.

Σμίγει  ο ήλιος με το σκοτάδι

σχεδόν ανεπαίσθητα.

Οι δρόμοι γεμίζουν φωνές και πολύχρωμα σανδάλια.

Στα υπαίθρια καφέ, συνωστίζονται μοναχικοί και ζευγάρια.

Ακτινοβολούν ερωτισμό οι ώμοι των κοριτσιών.

Οι άντρες ριγούν, απ’ του γυμνού την αυθάδεια.

Νύχτες που ακόμα κι ο θάνατος

γίνεται τόσος δα, μικραίνει.

Χωρά σε μια παιδική χούφτα.

Στην άλλη λιώνει μισοφαγωμένο

ένα παγωτό με γεύση φράουλα.

Τα χαμηλοτάβανα σπίτια δεν χωρούν

ουρανούς με πανσέληνο.

Στις ταράτσες των φίλων, ξενυχτούν προβληματισμοί

ανακατωμένοι μ’ αισθήματα.

Είμαστε όλοι αλλιώς, μα κανείς δεν τολμά

να ξεγυμνώσει πρώτος τα πέλματα.

Η πόλη, βγάζει απ’ τη ναφθαλίνη

το καλό της φουστάνι.

Ξεπεσμένη αριστοκράτισσα

σαν τ’ αγάλματα, ακρωτηριασμένη

κι όμως αξιοθέατη.

Τα στίφη των τουριστών

διασκορπίζονται σ’ ετερόκλητα μονοπάτια.

Στ’ αναλλοίωτα κάλλη της Αρχαίας Αγοράς

παλεύει ν’ αναδυθεί, η αρχέγονη περηφάνια.

Τα μίση των θνητών αναπαύονται προσωρινά

κάτω απ’ τον ίσκιο μιας πικροδάφνης

Αφυπνίζονται των ρομαντικών τα βάθη.

Τα πρωινά είναι το άλλοθι.

Εντείνουν την προσμονή για τα επερχόμενα.

Τα ηδονικά βράδια.

Ζέστη, καυσαέριο, εκνευρισμός

τα ιδρωμένα πουκάμισα των τραπεζικών υπαλλήλων.

Όλα στο τέλος της μέρας θα ξεπλυθούν

απ’ την αύρα της θάλασσας.

Νύχτες καλοκαιριού στα νησιά.

Ιόνιο, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα.

Όλα θυμίζουν γιορτή. Ακόμα κι αυτά που συνήθως πονάνε.

Οι εραστές φιλιούνται μ’ ηδονοβλεψία

τον παφλασμό των κυμάτων.

Στην εφήμερη άμμο

χτίζουμε υπερφίαλα όνειρα.

Θα έρθουν τα κύματα, να τα πάρουν.

Αν κάποιος με ρωτούσε

για ποιο λόγο

αυτό το παράλογο ψέμα

που μας έμαθαν ν’ αποκαλούμε πραγματικότητα

θυμίζει σε κάτι ζωή

θ’ απαντούσα χωρίς τον παραμικρό δισταγμό:

Για τις νύχτες!

Τις νύχτες του καλοκαιριού.

Για όσα δεν είδαμε, αυγουστιάτικα φεγγάρια.

Για τις νύχτες

που τ’ αστέρια σιγοτραγουδούν, πως όλα θα πάνε καλά.

Ασχέτως κατάληξης.

"ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ"

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts

Λευκές Κορδέλες σε Μαύρα Κρίνα (Ποιητικό Χρονογράφημα)

“Ο όρος φασισμός προέρχεται από την ιταλική λέξη Fascismo, που ετυμολογείται από την λατινική «fasces» (ενικός: fascis, ιταλικά fascio), που ονομάζονταν συγκεκριμένο αρχαίο ρωμαϊκό έμβλημα εξουσίας, που απεικόνιζε «ράβδους δεμένες γύρω από έναν πέλεκυ»

«Ο φασισμός είναι ριζοσπαστική, αυταρχική, εθνικιστική πολιτική ιδεολογία και μαζικό κίνημα, που έχει ως στόχο να θέσει το έθνος, το οποίο ορίζει βάσει αποκλειστικών, βιολογικών, πολιτισμικών ή/και ιστορικών συνθηκών, υπεράνω κάθε άλλης αξίας και να δημιουργήσει μια κινητοποιημένη εθνική κοινότητα».

Τόνοι μελάνι χύθηκαν

κι άλλοι τόσοι, θα κατασπαταληθούν

που οι άνθρωποι

για τους εαυτούς τους δεν είναι διόλου σίγουροι

από που ορμώμενοι

ποιούν, αυτά που ποιούν.

Επιστήμονες, καλλιτέχνες, διανοητές

*personae non gratae, εκόντες ή άκοντες.

Σε φυλακές και φρενοκομεία

αναπροσαρμόζεται συνεχώς η μία 

η υπέρτατη αλήθεια.

Μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να ενώσει

τ’ αμοντάριστα πλάνα

μιας δυσανάγνωστης ιστορίας.

Ιδεολογίες αποκηρύχθηκαν μαζικά

απ’ αδυναμία  εφαρμογής

που γεννάει η πράξη.

Οι αθώοι πάντα θα σταυρώνονται.

Όσα θαύματα, όσες προσευχές, όσα τάματα

κι αν εναποθέσουν στις ρέπλικες των αγίων

 ευκολόπιστοι προσκυνητές.

Σοκαρισμένη, ως συνήθως, η κοινή γνώμη.

Παραμένουν αδιευκρίνιστα τα γιατί και τα πως

των ποσοστών της αισχύνης.

Τ’ αποκαλούμενο «κοινό αίσθημα»

δεν είναι εντέλει καθόλου, μα καθόλου

για όλους κοινό.

   Όμως δεν συζητάω γι’ αυτό.

Μιλώ για την επέλαση της αλαζονείας.

Πενθώ για τους οπαδούς της εθνοσωτήριας αυθαιρεσίας.

Τα παραπλανημένα τους φερέφωνα, οικτίρω. 

Δεν ευδοκιμούν εναλλακτικές θεραπείες

σε μυαλά που φλερτάρουν

με την παραλυσία.

                                Μιλώ για το στρουθοκαμηλισμό

της ανορθόδοξης πολιτικά κοινωνίας.

Λέξεις κι έννοιες αναμασιούνται σαν τσίχλες

απ’ τις αυθεντίες των μίντια.

                             Κατόπιν, ο ένας στον άλλο, τις πτύουμε.

Μην θαρρείς, πως οι διαφημιστές της τρομοκρατίας

δεν μοσχοβολούν δυσωδία.

                              Αναθρέψαμε σε δανεικές αγκαλιές

                                       ένα πολυπρόσωπο τέρας.

Μόλις κοπεί το ένα κεφάλι

  στη θέση του, εμφανίζονται δύο.

Οι ξένοι ανέκαθεν

έπονταν μύρια κακά

μα κανείς δεν τολμά να σκεφτεί:

*"τι θ’ απογίνουμε χωρίς τους βαρβάρους;"

            

Ούτε γι’ αυτό συζητώ.     

     Μιλώ για λευκές κορδέλες

τυλιγμένες στο λαιμό

μαύρων κρίνων.

*Η επώαση  της «Αρείας Φυλής»

αποτυπώθηκε υπαινικτικά

με φόντο ένα ασπρόμαυρο χωριό

της προπολεμικής Γερμανίας.

                               

Μιλώ για ράβδους,  δεμένους γύρω απ’ έναν πέλεκυ.

                                Αποκεφαλίζονται θερμόαιμοι νεανίες

πριν προλάβουν να γίνουν

σύμβολα της ειρήνης.

Τα παιδιά που πληγώνουμε

θα γυρέψουν εκδίκηση.

Δεν υπάρχει επιστροφή

απ’ την κόλαση των διαψευσμένων ονείρων.

 Ελλάδα-Γαλλία σημειώσατε Χ.

Δε μιλώ για ισοπαλία.

Πρόκειται γι’ απόλυτη διαγραφή

της λογικής και της εμπιστοσύνης.

Η Γηραιά Ήπειρος

δεν γηράσκει αεί διδασκόμενη.

Μοναχά γηράσκει…εσαεί ανεπίδεκτη…

*Η λατινογενής έκφραση persona non grata, (περσόνα νον γκράτα), σημαίνει ανεπιθύμητο πρόσωπο και αποτελεί όρο του Διεθνούς Δικαίου και ειδικότερα βασικό όρο στις σύγχρονες Διπλωματικές σχέσεις.

*Αναφορά στην βραβευμένη, Γερμανική ταινία του Μίχαελ Χάνεκε «ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ»

*Αναφορά στον στίχο του Καβάφη

«ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ»

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΙΣΤΑΣ (ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

Μπήκαν οι άνθρωποι πίσω απ’ τα παραβάν.

Πάλεψαν. Με τη συνείδηση τους.

Ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο.

Με τον εγωισμό τους. 

Καθάρισαν. Μ’ όλες τις βρωμιές.

Τις έκρυψαν, μαζί με τη σκόνη

   κάτω απ’ τα χαλιά τους.

Έριξαν οι άνθρωποι σε κουτιά από πλεξιγκλάς

τα ανακυκλωμένα σκουπίδια τους.

Κάποιοι απρόθυμα, άλλοι μ’ ασίγαστο μίσος

οι περισσότεροι από συνήθεια.

Μέχρι την τελευταία στιγμή, αναποφάσιστοι

για την επιλογή τους.

  

Γύρισαν οι άνθρωποι στα σπίτια.

Κατάκοποι, ο καθένας από δικές του αιτίες.

Απροσδιόριστες.

Αγωνία. Απελπισία. Αδιαφορία.

Εκ των προτέρων χαμένη η μάχη

των ιδεολογιών

κόντρα στην ανθρώπινη βιολογία.

                                

  Κάθισαν οι άνθρωποι στα μπαλκόνια.

Από κάτω οι δρόμοι οργίαζαν. 

Φλέγονταν οι γειτονιές απ’ αδημονία.

Κορναρίσματα, φωνές, οχλαγωγίες.

Κανένας δεν γνώριζε, αν πρόκειται για γιορτή

ή αν έτσι αντηχεί

 ο βρυχηθμός  του πολέμου.

Στήθηκαν οι άνθρωποι, μπροστά στις οθόνες.

Σ’ οικιακούς καναπέδες  και σε καφενεία

ένα ήταν το μήνυμα.

Μην ποντάρεις στον διπλανό.

Δεν υπάρχει μαζί.

Δεν υπάρχει γιατί

Δεν υπάρχει ελπίδα.

    Μάλωσαν οι άνθρωποι με τα προσωπεία τους.

Τα είδωλα τους αντικατοπτρίστηκαν 

στους  καθρέφτες των εκπροσώπων τους.

Αγριεμένα. Επιθετικά. Παραμορφωμένα.

Η εποχή των πανελίστας

αναδεικνύεται εδώ και χρόνια, η μόνη νικήτρια.

Προβλέπεται -  άμεσα - απ’ τους ειδικούς

 ο αφανισμός των πιο νηφάλιων εκπροσώπων

του σκεπτόμενου είδους.

Άλλαξαν οι άνθρωποι, εκπομπές και κανάλια.

Μέσα στις βρισιές, κάτω απ’ τις προσβολές

πίσω απ’ τα επικοινωνιακά μαχαιρώματα

ένα ήταν το μήνυμα:

Μην ποντάρεις στον διπλανό.

Δεν υπάρχει μαζί.

Δεν υπάρχει γιατί.

Δεν υπάρχει ελπίδα.

"ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ"

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts  

ΑΠΟΛΙΤΙΣ-ΤΙΚ (ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

Δεν θέλω πια να μιλάω

για εκλογικές υποψηφιότητες

για λαοπρόβλητους διαγωνισμούς τραγουδιού

για των άλλων τις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες.

Δεν είμαι απολιτίκ. Δεν είμαι άθεη.

Παλιά νόμιζα πως ήμουν αναρχική

πρόσφατα διάβασα κάπου

πως ακόμα κι οι πιο ανένταχτες ιδεολογίες

άρχισαν, να διεκδικούν μια θέση

στα ξεχαρβαλωμένα έδρανα του κοινοβουλίου.

Δεν κατηγορώ τους πολιτικούς.

Δεν πιστεύω σε καθαγιασμένους πολίτες.

Δεν μ’ ενοχλεί η διαφθορά

αφού κανένας ως τώρα

δεν μπόρεσε να μου οριοθετήσει

την ιδανική κοινωνία.

Δεν μ’ ενοχλούν οι απόλυτοι άνθρωποι

απολαμβάνουν μια άγνωστη σε μένα, ευδαιμονία.

Δεν σοκάρομαι με τους αγενείς, είναι της μόδας

η αμετροέπεια στην επικοινωνία.

Δεν με θυμώνει ο φθόνος

μάλλον είναι σημάδι

πως κατέκτησες ένα μικρό κομμάτι ευημερίας.

Δεν ποθώ του διπλανού την ιδιοκτησία.

Δεν αγωνιώ για τους δείκτες του χρηματιστηρίου

όλη την περιουσία μου 

ρευστοποίησα στην ποίηση.

Δεν θέλω ν’ αποτελώ την αποχή στις στατιστικές

αλλά πώς ν' αναμετρηθώ

με τους θιασώτες της άλγεβρας και της τριγωνομετρίας;

Κακά τα ψέματα, το πρωτογενές πλεόνασμα

είναι η οικουμενικότερη αλήθεια.

Δεν είμαι εθνικά υπερήφανη, δεν νιώθω ότι ανήκω σε καμία φυλή.

Δεν είμαι πολίτης του κόσμου, δεν είμαι μιγάδα

είμαι εκατό τοις εκατό ελληνίδα.

Εδώ γεννήθηκα

εδώ μεγάλωσα, εδώ αγαπώ

λιγοστά –σε σχέση μ’ αυτά του μυαλού-

μετράω ταξίδια.

Δεν θα ήθελα να ξενιτευτώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη

για ποια να κλάψω, χαμένη πατρίδα.

Δεν θέλω να μπω πάλι πίσω απ’ το παραβάν

φυλλομετρώντας προσημειωμένα ψηφοδέλτια

αναποφάσιστη κι αδαής

ενώ στην ύπαιθρο επαναστατούν τ’ αγριολούλουδα.

Δεν θέλω - πάλι - κατόπιν εορτής

να τους περιμένω όλους στη γωνία

νίπτοντας μετά μεγάλης ανέσεως 

τας δικάς μου τας χείρας.

Ο οχλός πάντα “καρφώνει” αυτόν που τολμά

να διαχωρίσει τη θέση του 

είτε πρόκειται για τον Χριστό, είτε για τον Ιούδα.

Δεν θέλω άλλους αγκυλωτούς σταυρούς, με τρομάζουν τα σφυροδρέπανα

οι συνθηματικοί χαιρετισμοί

όλα τα λάβαρα των πολεμοκάπηλων

κι οι σφυρηλατημένες – με αίμα – πανοπλίες τους.

Δεν θέλω να με πείτε καλή. Δεν θέλω να δείτε σε μένα μια φίλη.

Δεν πειράζει που όλα υποτάσσονται στην αλλαγή

ποτέ μου δεν πίστεψα στις ανθρώπινες συμμαχίες.

Ακόμα κι ο έρωτας οφείλεται σ’ ενστικτώδεις

ορμέμφυτες παρερμηνείες

επιφέροντας, ως επί το πλείστον

παροδικές – ή ανεπανόρθωτες – εγκεφαλικές δυσκαμψίες.

Δεν πειράζει που μας αναλογούν μόνο λίγες στιγμές ευτυχίας.

Δεν θα κλάψει κανείς για μερικά βεβιασμένα χαμόγελα

σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες.

Ότι με κόπο προσπαθήσαμε, μόνο δικό μας δεν είναι.

Δεν πειράζει που τα παιδιά μας

θέλουν δε θέλουν, πρέπει να τα κάνουμε ενήλικες.

Δεν πειράζει που κι εσύ, ποτέ δεν κατάλαβες

το κρυμμένο μου νόημα.

Δεν πειράζει. Αλήθεια. Δεν με πειράζει.

“Το Κορίτσι της Δύσης”

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:

 https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts