Λίγα λεπτά με τον Τσινάσκι, Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

Άνδρα μοι έννεπε Mούσα πολύτροπον… χάλια το θυμάμαι κι αυτό· στο σχολείο μαθητής τελευταίος. Τέρμα πίσω, στο θρανίο, να κοιμάμαι ξύπνιος. Τι να’ χει το παιδί- όλοι αναρωτιόντουσαν· μπας και είναι στόκος;  Κι εγώ να τους γράφω κανονικά…

Τα βιβλία πέτρα, σφιχτά δεμένη, στον λαιμό μου. Κι ο δρόμος… ελπίδα φυγής. Αρχικά τους σιχαινόμουνα τους ανθρώπους· τώρα -απλά- τους λυπάμαι. Λες και ξοδεύουν την ζωή τους… στο χείλος… λίγο πριν τον γκρεμό…

Όχι. Δεν θα μιλήσω, όπως σας έχουνε συνηθίσει άλλοι συγγραφείς. Δεν θα σας πω για την μεγάλη Τέχνη κι ούτε για το μυστικό της γραφής μου. Θα σας μιλήσω για την μισοτελειωμένη μπύρα, που με περιμένει πάνω στο τραπέζι μου· εκείνο το παμπάλαιο τραπέζι, που έχει χίλιες χρήσεις. Για το μεθύσι που με κρατά ζωντανό, στον νεκρικό σας κόσμο. Για την ώρα της εκσπερμάτισης και για το υπέροχο ποίημα, εκεί που η τελευταία σταγόνα σπέρματος χάνεται στην λήθη.

Ξέρω. Ανατρέπω την κοσμοθεωρία όλων σας. Σα δε ντρέπομαι ο αχρείος!!! Όμως, τι να κάνουμε;

Κοίτα: θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες, για την τέλεια μποέμικη ζωάρα μου· αλλά, ακούστε πως με φωνάζουν. «Τσινάσκιιιιι!». Βλέπετε είναι η τελευταία κούρσα κι έχω μείνει ταπί.

Τα λέμε αλάνια!  

"Οδός Μπουκόφσκι"- Λίλα Παπαπάσχου

Μέθυσος και σπυριάρης κι αθυρόστομος κι αναιδής.

Καμία σχέση με μένα, κόρη της Θάλειας, της Πολύμνιας και των άλλων Μουσών.

Στα νερά του Αχέροντα βαφτίστηκα απ' τη Σαπφώ.

Γράφει πάντα για το μηδέν και τους ανθρώπους του

για όσα ποτέ δεν έπρεπε να γίνουν - τι κι αν γίνονται - παγκοσμίως κι εδώ.

Δεν υπάρχει δικαίωση για κανέναν απ' τους ταλαίπωρους ήρωες

καμία κάθαρση, κανένας σκοπός.

Τα κουφάρια τους περιφέρει σε παραγράφους μακρόσυρτες

τα μαντρώνει σε λέξεις σκληρές κι όταν βγάλει το άχτι του

την κάννη στρέφει και στο δικό του το πρόσωπο

έναν υπόγειο κρατήρα - δια παντός ενεργό - βουτηγμένο στο πύον.

Για μισό λεπτό... έτσι όπως στο θολό καθρεφτάκι του μπάνιου

αντανακλά η μορφή μου, αν εξαιρέσεις τις τρύπες στο δέρμα

σημάδια ακμής - ή μήπως παρακμής - μοιάζουμε αφόρητα.

Διακρίνω πια καθαρά, κυρίως στο βλέμμα μου

της δικής του ανορθόδοξης διάνοιας, το κατάφωτο σκοτάδι.

«Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης» ή το ασυμβίβαστο της επιλογής, Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

Επιβίωση. Η λέξη που καθησυχάζει τους ανυπότακτους ή μάλλον εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους ανυπότακτους. Είναι μια καλή δικαιολογία για να δώσεις στον εαυτό σου άφεση αμαρτιών. Το σύγχρονο συγχωροχάρτι που ξεπλένει συνειδήσεις.

Κι όμως, πόσο διαφορετική ηχεί στο χάος του κόσμου! Αναμετρήσου με το άπειρο του νυχτερινού ουρανού, για να καταλάβεις τις διαστάσεις της μη πληρότητάς σου- φίλε μου…

Προσπαθώ να ιχνηλατήσω γύρω από το φέγγος ενός παρακμάζοντος πολιτισμού. Καταδιώκω και τον τελευταίο αχθοφόρο στο κυανό τοπίο. Είσαι ο ξένος. Ο περιπλανώμενος.  Εκείνος που δεν ανήκει εδώ… αλλά κάπου αλλού… εκεί που θα τον οδηγήσει η πορεία της σήψης του.

Δεν συμβιβάζεσαι. Τίποτε δεν είναι δικό σου. Δική σου είναι –μόνο- η απόφαση της πορείας. Αυτό ίσως να εννοεί ο ποιητής με «το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης». Την επιλογή. Στο μονοπάτι. Στον ορίζοντα του τέλους. Εκεί που οι φλόγες της φωτιάς έχουν λειάνει καλά την εξασφάλισή σου.

Το θεώρημα της μη πληρότητας- Γιώργος Λίλλης  

Αυτός που σκάβει στωικά την έρημο διψώντας

ξέρει: οι δρόμοι δεν υπήρξαν ποτέ δικοί μας,

μόνο η ανάσα κάτω από κάθε υποστατικό, για το πουθενά,

φανερώνοντας ένα νοητό μονοπάτι

ανάμεσα στο σκοτάδι και στην τρικυμία.

Το δέντρο παλεύει με τις ξιφολόγχες της φωτιάς

ενώ ο άνεμος υφαίνει νιφάδες στο θώρακα.

Το γυμνό ταλέντο της επιβίωσης

(Από την ποιητική του συλλογή, «Τα όρια του λαβύρινθου», εκδ. Κέδρος 2008) 

Νυχτερινό, Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος

Όλα γύρω μου αλλάζουν σχήμα, κάθε που η μεγάλη θεά Σελάνα ρίχνει το ασημένιο της πέπλο στην πόλη. Τα ζώα ξυπνούν τον θηρευτή που κρύβαν επιδέξια την μέρα. Τα λουλούδια γέρνουν να αποκοιμηθούν στην αγκαλιά της σιωπής. Το μικρό καλύβι του γεράκου στην γειτονιά, κατακτά σε μέγεθος την εξουσία. Και τα αγόρια γίνονται άντρες.

Ειδικά τα αγόρια. Εκείνα τα αμούστακα παιδιά, που παίζαν ολημέρα στις αλάνες, λαμβάνουν θέση ειδική την νύχτα. Καθώς περιδιαβαίνουν τα στενά· το σκοτάδι και η πολύβουη ερημιά τσακίζουν την συστολή του καθημερινού τρόμου. Τίποτα πια δεν τα φοβίζει. Ο δροσερός αέρας μυρίζει ελευθερία. Τα κορμιά απεγκλωβίζονται από τα δεσμά. Κι ο πόθος από το απαγορευμένο.

Την νύχτα. Μάτια άγρυπνα λαξεύουν αγέρωχα βήματα. Θλιμμένα αγόρια βρίσκουν παρηγοριά γλυκόπικρη στα λαβωμένα χέρια των αγγέλων.   

Νεαρέ γιέ του μπακάλη ( Ωδή )- Γιώργος Χρονάς

Νεαρέ γιε του μπακάλη
λατρεμένε διαβάτη της νύχτας
για σένα αφήνει η Αφροδίτη
τα κλειδιά στην πόρτα
για σένα ξενυχτάνε οι φοιτητές 
της Γεωπονικής Σχολής.

Για σένα λιώνει το σαπούνι 
στα χέρια μου.