Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013

Γιατί βλέπουμε τον ουρανό μπλε και τον ήλιο κίτρινο ;

Αναρωτηθήκατε αλήθεια γιατί;

Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.

Ο ουρανός σαν μέρος του διαστήματος είναι μαύρος. Το φώς του ήλιου λευκό. Στη φύση οι ισορροπίες είναι πολύ απλές! Υπάρχει μόνο φως (λευκό χρώμα) και έλλειψη φωτός (μαύρο).

Αλλά γιατί στα δικά μας μάτια ο ουρανός είναι γαλάζιος και ο ήλιος κίτρινος ;

Αυτό που συμβαίνει είναι καθαρά ένα παιχνίδι με το φώς. Συγκεκριμένα με το φάσμα φωτός και την ατμόσφαιρα.

Το φάσμα του φωτός αποτελέιται  από χρώματα που βλέπουμε στο ουράνιο τόξο. (κόκκονο,κίτρινο,μπλε,ιώδες,πράσινο,βιολεί,πορτοκαλί). Κάθε χρώμα έχει το αντίστοιχο μήκος κύματος.

(Τα χρώματα με τα αντίστοιχα μήκη κύματος. Μονάδα μέτρησης του μήκου κύματος: nanometers= 10^-9  μέτρα) 

Καθώς το φώς εισέρχεται στην ατμόσφαιρα αυτά με τα μεγαλύτερα μήκη κύματος καταφέρνουν να τη διασχύζουν όπως το κόκκινο, πορτοκαλί, κίτρινο χώρις να επηρεάζονται απο την ατμόσφαιρα.

Το μπλε και το ιώδες έχουν μικρότερα μήκη κύματος και απορροφόνται από τα μόρια της ατμόσφαιρας, παρεκλίνοντας της αρχικής τους πορείας με αποτέλεσμα να εκμπέμπονται προς όλες τις κατευθύνσεις! Έτσι φτάνει στο μάτι μας το γάλαζιο χρώμα του ουρανού.


Όταν το βράδυ δεν εισέρχεται φως δεν έχουμε αυτό το φαινόμενο και βλέπουμε τον ουρανό μαύρο, οπώς ακριβώς είναι.

Τώρα βλέπουμε τον ήλιο κίτρινο λόγω της απόσπασης των χρωμάτων με τα μικρότερα μήκη κύματος απο το φάσμα, ενώ τα υπόλοιπα μας δινουν το κίτρινο χρώμα!


Παρασκευή 6 Δεκεμβρίου 2013

«Μικρά Αγγλία»



Από χθες βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η νέα ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «Μικρά Αγγλία». Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Ιωάννας Καρυστιάνη μας μεταφέρει σε μία άλλη εποχή, με φόντο την πανέμορφη Άνδρο.
Όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο το χαρακτηρίζουν ως ένα από τα πιο από τα πιο συγκλονιστικά μυθιστορήματα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Μία ιστορία που μας καθηλώνει με κύριο θέμα ένα μυστικό, δύο αδελφές και έναν άνδρα.
Ο Βούλγαρης μας αφηγείται μία ιστορία, που φωτίζει τις σκιές της καθημερινότητας της ελληνικής κοινωνίας της δεκαετίας '30 -'40. Μας εμπιστεύεται κρυμμένα μυστικά, και ξετυλίγει μέσα από τον μικρόκοσμο της οικογένειας το κουβάρι της ανθρώπινης περιπέτειας. Επίσης για μία ακόμη φορά εμπιστεύεται τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πρωτοεμφανιζόμενους ηθοποιούς. Στο σενάριο, φυσικά, η Ιωάννα Καρυστιάνη.

Υπόθεση

Η 20χρονη Όρσα (Πηνελόπη Τσιλίκα) είναι παράφορα ερωτευμένη με τον υποπλοίαρχο Σπύρο Μαλταμπέ (Ανδρέας Κωνσταντίνου). Κλειστός χαρακτήρας δεν αποκαλύπτει το μυστικό της σε κανέναν. Η μικρότερη αδελφή της, Μόσχα (Σοφία Κόκκαλη), δυναμική και γεμάτη όνειρα θέλει να φύγει από την Άνδρο, να αποδράσει από τη μοίρα των γυναικών του νησιού να παντρεύονται ναυτικούς που όλο λείπουν ή θαλασσοπνίγονται.
Για τη μητέρα τους, Μίνα (Αννέζα Παπαδοπούλου), σύζυγο καπετάνιου που προτιμά το Ατλάντικο Σουρ από το σπίτι του, ο έρωτας είναι κακός μπελάς και πόνος. Παρακάμπτοντας τα αισθήματα των κοριτσιών της, συνωμοτεί, αξιοποιεί γνωριμίες και τις παντρεύει με γνώμονα το συμφέρον.
Την Όρσα με τον πλοιοκτήτη και καπετάνιο Νίκο Βατοκούζη (Μάξιμος Μουμούρης) και λίγο αργότερα τη Μόσχα με τον καπετάνιο πλέον Σπύρο. Άθελά της ναρκοθετεί το ίδιο της το σπιτικό. Το διώροφο που έχτισε με τα εμβάσματα του άντρα της. Στο κάτω σπίτι η Όρσα. Στο πάνω η Μόσχα.

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2013

Πρεμιέρα "Annie"


Ένα από τα πιο γνωστά, αγαπημένα και τρυφερά μιούζικαλ του Broadway, το "Αnnie" έκανε επίσημη πρεμιέρα χθες στο «ΘΕΑΤΡΟΝ» Κέντρο Πολιτισμού «Ελληνικός Κόσμος» σε μία ελληνική παραγωγή της Live2. 
Στην σκηνοθεσία η Θέμιδα Μαρσέλλου, η οποία είχε ανεβάσει με τεράστια επιτυχεία στον ίδιο χώρο πέρυσι το νεανικό μιούζικαλ Fame. 
Με τις καταπληκτικές Άννα Παναγιωτοπούλου και Μίρκα Παπακωνσταντίνου, που μας εξέπληξαν για άλλη μία φορά με τις απίστευτες υποκριτικές και φωνητικές τους δυνατότητες, με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη, έναν από τους πιο σημαντικούς τραγουδιστές της γενιάς του στην πρώτη του εμφάνιση σε μιούζικαλ, με ένα λαμπερό καστ ηθοποιών με απίστευτο ταλέντο στο τραγούδι και στο χορό, όπως η Κατερίνα Παπουτσάκη, ο Αργύρης Αγγέλου, η Ιωάννα Πηλιχού, το μιούζικαλ ΑΝΝΙΕ φαίνεται να έχει τη συνταγή της επιτυχίας. 
Πλήθος επωνύμων βρέθηκαν στην επίσημη πρεμιέρα, μεταξύ αυτών η Τατιάνα Στεφανίδου με την κόρη της Λυδία, η Κάτια Δανδουλάκη, η Ντορέττα Παπαδημητρίου, η Ελεονώρα Μελέτη, ο Γιώργος Νταλάρας ο Γιώργος Καπουτζίδης. Μετά το τέλος της παράστασης όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα τόσο για το μιούζικαλ, τα σκηνικά, τα κουστούμια, αλλά και την ερμηνεία των πρωταγωνιστών. Επίσης η Ζέτα Μακρυπούλια, δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από την πρώτη απόπειρα του Μιχάλη στο σανίδι.
Η υπόθεση του έργου

Στην Νέα Υόρκη του 1930, αμέσως μετα το οικονομικό κραχ που άφησε άνεργους εκατοντάδες χιλιάδες αμερικανούς,  η Γκρέης  Φάρελ (Κατερίνα Παπουτσάκη), η γραμματέας του δισεκατομυριούχου Όλιβερ Γουώρμπακς (Μιχάλης Χατζηγιάννης), επιλέγει ένα ορφανό κοριτσάκι για να φιλοξενηθεί στην έπαυλη του αφεντικού της. Για τη μικρή Άννυ (Άννα-Μαρία Κόρνια, Δανάη Βασιλοπούλου) που περνάει δύσκολα στο ορφανοτροφείο εξαιτίας της Μις Χάνιγκαν, της δεσποτικής διευθύντριας (Άννα Παναγιωτοπούλου, Μίρκα Παπακωνσταντίνου), η πρόταση αυτή την μεταφέρει σε ένα κόσμο παραμυθένιο. Ο αυστηρός Γουώρμπακς ευαισθητοποιείται από την γλυκιά προσωπικότητα της Άννυ και ζητά να την υιοθετήσει. Όμως η μικρή ηρωίδα πιστεύει ότι οι γονείς της ζουν και του ζητάει να τους ψάξει. Εκείνος αποφασίζει να δώσει μια γερή αμοιβή στους γονείς –αν εμφανιστούν- και από κει αρχίζουν τα προβλήματα. Η κακιά διευθύντρια οργανώνει μια σκευωρία με τον επίσης κακό αδελφό της, Ρούστερ (Αργύρης Αγγέλου) και την αδίστακτη φίλη του, Λίλυ (Ιωάννα Πηλιχού), που θέτουν σε κίνδυνο τη μικρή, αθώα Άννυ. Στο τέλος όλα βέβαια διορθώνονται, αφού πρόκειται για μιούζικαλ με το απόλυτο happy ending: μία ιστορία που εμμέσως θέτει τα οικονομικά προβλήματα της εποχής, κυρίως όμως εκθειάζει την έννοια της αγάπης.

Τάκης Τσαντήλας: «Οι πράξεις είναι εκείνες που δίνουν χρώμα, τόνο, μουσικότητα στην καθημερινή μας ζωή»



Του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου

Ο Τάκης Τσαντήλας ζει, εργάζεται και δραστηριοποιείται στη Λαμία. Πρώτη λογοτεχνική εκδοτική απόπειρα καταγράφεται το 1982, όπου μαζί με τον Κώστα Κολλημένο εκδίδουν την ποιητική συλλογή "Είδωλα που κραυγάζουν". Το 1990 συμμετέχει σε ανθολογία ποημάτων που εκδίδουν τα "Φθιωτικά Χρονικά". Έκτοτε σποραδικά κείμενά του εντοπίζουμε σε περιοδικά και εφημερίδες. Ποιήματα, κατά βάση, αλλά και πεζά και πολιτικά κείμενα. Τον Γενάρη του 2006 εκδίδει την ποιητική συλλογή "Ενδελεχή κι απόκρυφα ατοπήματα", και τον Γενάρη του 2007 την ποιητική συλλογή "Ανιχνεύοντας ουρανό" (εκδ. "Οιωνός"). Τον Δεκέμβρη του 2007 συμμετέχει με τη δική του ποιητική ενότητα "Ακροβατώντας στο κενό" στην κοινή εκδοτική απόπειρα "Εικονική λογοτεχνία και www.ποίηση.gr", 17 δημιουργών από το χώρο του διαδικτύου, στις εκδόσεις "Συμπαντικές διαδρομές". Τον Ιούνιο του 2008 εκδίδουν μαζί με τη Μαρία Ροδοπούλου, από τις εκδόσεις "Αρμός", τα "Προ-αιρετικά και ατημέλητα", και τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς εκδίδει την ποιητική συλλογή "Ιχνηλατώντας τη σιωπή" από τις εκδόσεις "Οιωνός". Toν Μάρτιο του 2010 εκδίδει από τις ίδιες εκδόσεις την ποιητική συλλογή "Υδρίες ανάσες". Τον Απρίλιο του 2011 εκδίδει, επίσης από τις εκδόσεις "Οιωνός", την ποιητική συλλογή "Αλκυονίδες μνήμες" και τον Οκτώβριο του ίδιου έτους την ποιητική συλλογή "Της ροής και της τέφρας" από την Άνεμο Εκδοτική.
Τον Απρίλη του 2013 εκδίδει από τις εκδόσεις "Οιωνός" την ποιητική συλλογή "Το όλον και το τίποτα της νοσταλγίας".
Κείμενά του εντοπίζουμε σε διάφορα περιοδικά, έντυπα και εφημερίδες αλλά και στον χώρο του διαδικτύου. Ποιήματα κατά βάση, αλλά και πεζά και πολιτικά κείμενα.
Επικοινωνία με τον συγγραφέα: ttakis@otenet.gr, http://aiolos.pblogs.gr.
  •   Πότε ξεκινήσατε να γράφετε ποίηση;
Ξεκίνησα να γράφω ποίηση, πρωτόλεια γραπτά μάλλον με ποιητική ακολουθία, από τις τρυφερές ηλικίες του δημοτικού ακόμα, φτιάχνοντας στιχάκια με αφορμή κυρίως θέματα που συζητούσαμε στο σπίτι – καμαρούλα μια σταλιά - με τους γονείς μου, στο σχολείο με τους δασκάλους μου, στην αλάνα με τους φίλους. 
  • Τι είναι αυτό που σας οδηγεί στη συγγραφή ενός ποιήματος; Ποιο θεωρείτε ως το εντονότερο ερέθισμα για την ποιητική παραγωγή;
Ερέθισμα για να γράψει κάποιος/α θεωρώ τα φορτία του. Οι σεισμικές εκείνες δονήσεις που συντελούνται με τον ένα ή άλλο τρόπο εντός μας και ζητούν αποφόρτιση, ζητούν διέξοδο, ζητούν να αποτυπωθούν ως λόγος στο αέναο στροβίλισμα του χρόνου, ως πείρα και πυρά, ως βίωμα κι επιθυμία, ως νοσταλγία και προσμονή.  
  •  Ποιος ο ρόλος της σιωπής στον έρωτα και στην τέχνη;
Προσωπικά δεν θεωρώ πως η σιωπή μπορεί να παίξει κάποιο ουσιαστικό ρόλο στον έρωτα και στην τέχνη. Τη σιωπή μόνο ως απομόνωση μπορώ να την αντιληφτώ στα παραπάνω πεδία. Το πάθος που θαρρώ πως είναι η κινητήριο δύναμη στον έρωτα και στην τέχνη εκφράζεται με λόγο, με ήχο, με χρώμα, με κίνηση.
Ο άνθρωπος - αν θέλει να λέγεται έτσι - οφείλει, όσο μπορεί, να είναι συνεπής με όσα εκφράζει μέσα απ' το λόγο του. Οι πράξεις είναι εκείνες που δίνουν χρώμα, τόνο, μουσικότητα στην καθημερινή μας ζωή. Η έμφαση στα μικρά και ασήμαντα που τα κάνει μεγάλα κι ευφρόσυνα. Η ποίηση των πραγμάτων, η μουσική των θαυμάτων, η χορογραφία ηδονών κι αισθήσεων, ο καταιγισμός φωτός απέναντι στο τίποτα που τόσο βάναυσα - ειδικά σήμερα - μας περιβάλλει.. 
  •    Ποιος ποιητής/ητρια  σας έχει επηρεάσει;
Έχουμε την ευτυχία και ευλογία μαζί να έχουμε εξαιρετικούς ποιητές στην πατρίδα μας. Ποιητές αχθοφόρους, ποιητές σπορείς, ποιητές φωτοδότες. Παλιούς και νέους. Ενδεικτικά και μόνο θα αναφέρω τους Κωνσταντίνο Καβάφη, Γιάννη Ρίτσο, Τάσο Λειβαδίτη, Οδυσσέα Ελύτη, Κατερίνα Γώγου. Γνωρίζω πως αδικώ παρά πολλούς/ές μα είναι αλήθεια πως οι παραπάνω αναφερθέντες έπαιξαν σημαντικό, καταλυτικό θα έλεγα ρόλο στην όποια προσέγγισή μου στην ποίηση μα και στη ζωή. Από ξένους ποιητές να αναφέρω οπωσδήποτε τον Φερνάντο Πεσσόα, τον Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκι, τον Πάουλ Τσελάν, την Άννα Αχμάτοβα.
  • Ποιος ο ρόλος της τέχνης σήμερα;

Θα αναφερθώ σχηματικά στο λόγο και κατ’ επέκταση και σε κάθε μορφή τέχνης. Ο λόγος λοιπόν όσο καλός, οξύς, κριτικός, ποιητικός, ερωτικός, ανατρεπτικός κι αν εκφέρεται δεν δύναται να αλλάξει τον κόσμο. Μπορεί όμως να διεγείρει συνειδήσεις, να εξεγείρει αισθήσεις, να πυροδοτήσει σιωπές. Να επανα-κινήσει αδρανοποιημένα αντανακλαστικά. Να σμίξει στους δρόμους και στις πλατείες με την ενεργό συμμετοχή, την έμπρακτη αμφισβήτηση, την ελευθερία και τις ελευθερίες.
Λέω σε κάποιο γραπτό μου: «Υπάρχει λόγος να ανιχνεύεις λέξεις στο σκοτάδι. Ένας αντάρτης στίχος να βρεθεί ίσως φωτίσει με τη λάμψη του το σύμπαν.»
Σας ευχαριστώ πολύ..