Πέμπτη 8 Μαΐου 2014

ΘΕΑΤΡΙΚΟ/ΒΙΩΜΑΤΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΣΤΟ BOOZE COOPERATIVA (ARS & VITA ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ)

Βιωματικό Σεμινάριο με τον Martin Scharnhorst
    Ο αυστριακός σκηνοθέτης θεάτρου Martin Scharnhorst διοργανώνει ένα θεατρικό/βιωματικό σεμινάριο για νέους επαγγελματίες ηθοποιούς, εκπαιδευτικούς, σπουδαστές δραματικών σχολών καθώς και για χορογράφους, χορευτέςκ.α., αναφορικά με συναισθήματα, συμπεριφορές και αυτόματους συνειρμούς.
    Θέμα: Status Games / Modul A – Το χαμηλό Status
    Περιγραφή εργαστηρίου
    STATUS: η αλληλεπίδραση μεταξύ κυριαρχίας και δουλικότητας μέσα στο πλαίσιο των κοινωνικών περιορισμών και πως αυτή η κυριαρχία και η δουλικότητα αντιδρούν μεταξύ τους.
    Στόχος του σεμιναρίου με θέμα τα STATUS GAMES είναι η μελέτη που βασίζεται σε συγκεκριμένες ασκήσεις αυτοσχεδιασμού, οι οποίες οδηγούν στηνανακάλυψη του προσωπικού και του κοινωνικού μας STATUS, του STATUS των ρόλων (π.χ. ο διευθυντής και ο υπάλληλος, η δούκισσα και η καμαριέρα, ο αστυνόμος και ο διαδηλωτής κ.λπ.) καθώς επίσης και στην εφαρμογή τους για την ανατροπή των ρόλων αυτών.
    Μέσα από το εργαστήριο θα καταφέρουμε να εμβαθύνουμε περισσότερο στην υποκριτική ικανότητα καθώς θα είμαστε σε θέση να κατανοούμε με μεγαλύτερη ευκολία τόσο την απόδοση του παρτενέρ μας επί σκηνής όσο και τη δική μας δράση και αντίδραση. Ταυτόχρονα, αποφεύγοντας πιθανά μπλοκαρίσματα, θα οδηγηθούμε στην επίτευξη της ροής των θεατρικών μας δράσεων.
    Ένας επιπλέον στόχος του σεμιναρίου είναι να γνωρίσουμε την επίδραση της φωνής, της σωματικής στάσης, της κίνησης και του χώρου σε σχέση με το Status.
    Η δομή των σεμιναρίων προσαρμόζεται στον εκάστοτε επαγγελματικό προσανατολισμό των συμμετεχόντων.
    Βιωματικό Σεμινάριο με τον Martin Scharnhorst
    Σάββατο 17η & Κυριακή 18η Μαϊου 2014
    12:00 – 18:00 και
    Σάββατο 31η Μαϊου & Κυριακή 1η Ιουνίου 2014
    11:00 – 17:00
    Etage Littéraire (Booze Cooperativa), Κολοκοτρώνη 59β, Στόα Κουρτάκι- 1ος όροφος, Αθήνα
    Διάρκεια Σεμιναρίου: 12 ώρες
    Κόστος: 75 Ευρώ
    Αριθμός συμμετεχόντων: Μέχρι 14 άτομα
    Πληροφορίες και Κρατήσεις Θέσεων: 697 23 70 702
    Στείλτε ένα σύντομο βιογραφικό σημείωμα στο μαιλ: mscharnh@otenet.gr
    Διδασκαλία: Κατά τη μέθοδο του Keith Johnstone, στα Ελληνικά

    Μάρτιν Σάρνχορστ (Martin Scharnhorst)
    Γεννήθηκε στην Γερμανία το 1965. Σπούδασε Θεατρολογία και Γερμανική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, Σκηνοθεσία στους George Tabori, Horst Ruprecht και Fritz Zecha. Από το 1987 ως το 1992 συνεργάστηκε ως δραματολόγος με το Volkstheater της Βιέννης –όπου έκανε και τις πρώτες του σκηνοθεσίες-, τον θίασο Gruppe 80, το Εnsemble Theater και το Φεστιβάλ της Βιέννης. To 1991 συνεργάστηκε ως σκηνοθέτης και δραματολόγος με το Theater der Jugend της Βιέννης και το 1992 ως σκηνοθέτης και βοηθός της καλλιτεχνικής διεύθυνσης στο Staatliches Schauspielhaus της Λειψίας. Από το 1995 εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας σκηνοθέτης σε διάφορα θέατρα του γερμανόφωνου χώρου όπως: Künstlerhaustheater Βιέννης, SchlosstheaterWeitra / WaldviertlerHoftheater,Kammeroper της Βιέννης, Sommerfestspiele του Στοκεράου, Theater der Landeshauptstadt St. Pölten, Schauspielhaus Σάλτσμπουργκ, NextLiberty Γκράτς ect. Το 2002 εγκαθίσταται στην Ελλάδα και το 2004 σκηνοθετεί στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΡΟΔΟΥ την παράσταση «το οδοιπορικό των μυρμηγκιών». Ακολουθούν παραγωγές για το βιβλιοπωλείο Ιανό (Αθήνα 2007), το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΒΟΡΙΟΥ ΑΙΓΑΙΟΥ (Ζάλης & Πιλάλης, 2009) και στο taftheartfoundation, πανκόσμια πρώτη φορά στα γερμανικά «όταν έρχεται ο ξένος» του Ι. Ρίτσου (2010), στο CAMP! πρώτη φορά στην ελλάδα τον επίκαιρο μονόλογο «BOMBSONG» της Thea Dorn ( 2012 - 2013), καθώς και μεταφράσεις και σεμινάρια υποκριτικής για το πανεπιστήμιο αθηνών, δραματικές σχολές κα. Ο MartinScharnhorst ταυτόχρονα όμως εξακολουθεί να εργάζεται στις γερμανόφωνες χώρες της ευρώπης. Έχει σκηνοθτήσει την ταινία «mediation, (2001) και το ντοκυμαντέρ «οικοδομικοί λίθοι της ζωής», (2004) για το δήμο της Βιέννης.








    Κολοκοτρώνη 59β 
    Στοά Κουρτάκη
    1ος όροφος
    Τηλέφωνο Επικοινωνίας/ Συμμετοχές: 6936816592

    ΠΩΣ ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΠΕΤΑΩ…(ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

     «Η τέλεια μητέρα είναι τόσο σπάνια όσο ο Μότσαρτ»                                                       
                                                                          Ελιζαμπέτ Μπαντεντέρ



    Ο άνδρας γεννά, η γυναίκα τίκτει.
    Τα παιδιά ορφανεύουν, μόνο από μητέρα.
    Μάνα είναι μόνο μία.
    Πληθώρα παρόμοιων δηλώσεων διανθίζει
    τους καθημερινούς μας διαλόγους.
    Όλο και κάποιος γνωστός μου, θα θέσει
    το φλέγον ζήτημα της μητρότητας, επί τάπητος.
    Είναι πολύ δύσκολο να περιγραφεί αδρομερώς
    ένας ρόλος
    τόσο περίπλοκος, απ’ τη φύση του.

    Μάνα δεν σε κάνει μόνο το ίδιο αίμα
    ούτε ο θηλασμός.
    Δεν είναι τα ξενύχτια πάνω
    απ’ το εύθραυστο προσκεφάλι ενός βρέφους.
    Δεν είναι η τιμωρία 
    κι ο κατ’ οίκον περιορισμός.
    Οι συμβουλές και τα κανακέματα, δεν είναι.

    Μάνα ήταν κι η Φραγκογιαννού
    μάνα κι η  Κλυταιμνήστρα.
    Πόσο τραγική η Εκάβη!
    Μάνα ήταν κι η Μήδεια.
    Στο τέλος θυσίασε για τον έρωτα, τους καρπούς του 
    ανήμπορη να τιθασεύσει
    τη μαινόμενη, γυναικεία της φύση.

    Μάνες είναι κι αυτές
    που περιφέρουν τα μωρά τους ρακένδυτα
    προς χάριν επαιτείας.
    Μάνες είναι κι αυτές π’ εξωθούν
    την ανήλικη, σάρκα απ’ τη σάρκα τους
    στα σκοτεινά μονοπάτια της πορνείας.
    Κάποιες συχνάζουν
    σε κακόφημους δρόμους της Μανίλας
    άλλες στους διαδρόμους μιας πολυεθνικής
    διαφημιστικής εταιρείας.

    Μάνες είναι κι εκείνες
    που βαφτίζουν τα δικά τους «παιδιά θαύματα»
    είναι δεν είναι, δεν έχει καμιά σημασία.
    Παντελώς ανέτοιμα,  για δημόσια έκθεση
    τα πετούν
    στην αρένα της τηλεοπτικής ματαιοδοξίας
    χωρίς το δίχτυ ασφαλείας
    μιας ανέμελης παιδικής ηλικίας.

    Μάνες είναι κι όσες δίνουν τα μωρά τους για υιοθεσία
    ανήμπορες ν’ ανταπεξέλθουν
     στην επαναλαμβανόμενη διαδικασία
    της αυταπάρνησης.
    Δύο φορές μάνες είναι εκείνες
    που υιοθετούν τα παιδιά μιας άγνωστης
    γνωρίζοντας εκ των προτέρων τους μηχανισμούς
    μιας κοινωνίας ανώριμης,  να δεχτεί
    πως ενίοτε η αγάπη δεν κατακτάται εκ γενετής 
    στην πορεία 
    αν παίξεις σωστά τα χαρτιά σου
    κερδίζεται.

    Έρχεται πάντα εκείνη η στιγμή
    στη ζωή κάθε γυναίκας, ν’ αναρωτηθεί:
    «εγώ πότε θα γίνω μάνα;».
    Όλα κι όλοι τριγύρω την εξωθούν
    να φέρει στον κόσμο ένα παιδί
    όμως κανείς δεν γνωρίζει
    πως φτιάχνεις  έναν ολοκαίνουργιο άνθρωπο
    κι όχι τη δική σου φωτοτυπία.
    Κάθε μάνα, κυοφορεί στην κοιλιά της
    έναν μελλοντικό ποιητή, έναν πολιτικό
    έναν επιχειρηματία, μια σοπράνο
    έναν αθλητή, μια ηθοποιό
    έναν γιατρό
    έναν κατά συρροή δολοφόνο.

    Κάθε χρόνο τέτοια εποχή είθισται
    να τιμά ο καθείς τη δική του μητέρα
    μ’ άνθη και δώρα
    και λόγια, λόγια, λόγια…περιττά ή απλώς γλυκανάλατα.
    Τι να σου κάνει μια παγκόσμια γιορτή
    μπροστά στην αλήθεια μιας ολόκληρης ζωής;

    Θυμάμαι, κάποιο Φθινόπωρο
    μου διηγήθηκε η μητέρα μου, μια ιστορία
    για μια χελιδόνα
    που μάθαινε στο μικρό της 
    πως να γίνει πουλί, σαν εκείνη.
    Κρυμμένη πίσω απ’ την κουρτίνα
    παρακολουθούσε, συνεπαρμένη
    τη μύηση του, στην επιβίωση.

    Μ’ αυτή την εικόνα για χάρτη
    εν μέσω μιας 'Ανοιξης σκληρής
     θα ξεκινήσω το ταξίδι στο άγνωστο.
     Είναι αλήθεια
    πως με τα δικά μου φτερά 
    -από φόβο μη σπάσουν-
    άργησα, να πετάξω.
    Δεν μπορεί κανείς, να κρυφτεί 
    απ' ότι είναι γραμμένο στη μοίρα του.
    Στο τέλος έτσι κι αλλιώς
    ο καθένας για τις επιλογές του
    θα κληθεί, να λογοδοτήσει.



    "Το Κορίτσι της Δύσης"

    ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ 
    https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts

    Πέμπτη 1 Μαΐου 2014

    ΜΑΗΣ-ΣΙΚΑΓΟ-1886...(ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

    «Την πρώτη Μαΐου γιορτάζεται η μέρα των εργατών. Είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου. Τον Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Εορτάζεται επίσης και σαν ημέρα των λουλουδιών και της Άνοιξης. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως αργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

    Σημειώνεται ότι στην Καισαριανή την 1η Μαΐου 1944, η εργατική Πρωτομαγιά συνέπεσε με την άνανδρη εκτέλεση 200 Ελλήνων ανδρών από τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής. Έτσι, η Καισαριανή δεν εορτάζει μόνο την Εργατική Πρωτομαγιά όπως όλος ο υπόλοιπος ελεύθερος και δημοκρατικός κόσμος. Η ίδια ημέρα είναι ημέρα ιστορικής τιμής και μνήμης.»




    Οι άνθρωποι είναι σαν τα χρυσόψαρα.
    Έχουν μνήμη βραχύβια.
    Τα μάτια συλλέγουν ίδιες εικόνες
    αλλιώς, τις προβάλει ο νους του καθένα.
    Τα προνόμια, που θεωρούμε αυτονόητα
    για κάποιους  στο πρόσφατο παρελθόν
    αποδείχτηκαν απολύτως επίκτητα.
    Ο αγώνας για την κατάκτηση μιας οικουμενικής δικαιοσύνης
    αναπαύεται, σ’ ομαδικά νεκροκρέβατα.

    Η εργασία, θεσμικά τουλάχιστον, είναι δικαίωμα.
    Κατοχυρωμένο συνταγματικά απ’ το κράτος.
    Στην πράξη, το πιο πρόσφορο έδαφος
    για να ολισθήσεις στην παγίδα
    κατάχρησης της εξουσίας.
    Απελπιστικά συχνά  
    κλίνει προς την υποχρέωση, μια αναπόφευκτη αγγαρεία.
    Άδικα ματαιοπονείτε, ουδείς αναντικατάστατος.
    Έχει φροντίσει πριν από μας, για εμάς, η τεχνολογία.
    Αυτοματοποιούνται κλιμακωτά
    απλές και πολύπλοκες,  ανθρωποκεντρικές εργασίες.

    Η δουλειά, μ’ έναν τόσο δα παρατονισμό
    μετατρέπεται σε δουλεία.
    Ατελείωτες ώρες δουλείας (είδατε πόσο εύκολο είναι!)
    μα στο τέλος της μέρας
    μένει στο στόμα,  μόνο η πικρή γεύση της αεργίας.
    Δεν παράγεις είδη πρώτης ανάγκης
    γιατί είσαι ταγμένος, να υπηρετείς
    την ευρύτερη έννοια της δημιουργίας
    τότε μάλλον, κινδυνεύεις να γίνεις παρίας.
    Παράγεις, μα δεν δημιουργείς;
    Τότε δεν είσαι τίποτα παραπάνω από γρανάζι
    ενός καλοκουρδισμένου συστήματος εκμετάλλευσης
    συνεπώς, δεν χωράς στους καταλόγους
    της avant - garde κολεκτίβας.

    Συσσωρεύουμε ακατάπαυστα προϊόντα
    σπάνια πια από άγνοια
    όχι όμως κι απόλυτα ενσυνείδητα
    κατασκευασμένα από χώρες προέλευσης
    με εξειδίκευση στην παιδική εργασία.
    Φθηνότερα εργατικά χέρια
    φθηνότερα αντικείμενα
    φθήνια στην φθήνια.
    Φθίνει η αθωότητα της παιδικής ηλικίας
    αντιστρόφως ανάλογα
    προς την καταναλωτική μας μανία.

    Όλα έχουν μία τιμή.
    Τα σωματεία διαρκώς αυξάνουν την αξία
    της ουμανιστικής προσφοράς τους
    συνεπαρμένα απ’ την μέθη
    που ασκεί η επιβολή
    του ενός εκβιαστή προς τον άλλο.
    Κάπου στη μέση είναι ο νόμος
    -  το δίκιο του εργάτη -
    ή μήπως δεν θυμάμαι καλά τα συνθήματα;

    Διανύουμε, αισίως, τον 21ο αιώνα
    καταμετρώντας ανελλιπώς
    ολοένα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας.
    Καθημερινά ξενιτεύονται εις την αλλοδαπή
    (διαχρονικότατος πάντα ο Καζαντζίδης)
    όσοι δεν άντεξαν, να στερηθούν την ελπίδα.
    Μένουμε πίσω εμείς
    π’ επιλέγουμε – που οι συνθήκες επιλέγουν για μας –
    να μην παραδώσουμε, αμαχητί, σημαίες & αισθήματα.
    Όχι τόσο από γενναιότητα, πιο πολύ από πείσμα
    απέναντι στη μνησίκακη ιστορία.

    Κάποτε στο Σικάγο, ανήμερα πρωτομαγιά
    ξεκίνησαν να φωνάζουν προς πάσα κατεύθυνση
    τ’ αμερικανικά γκανιάν,  του εκκολαπτόμενου καπιταλισμού
    «δεν πάει άλλο».
    1 Μαΐου 1886 – 1 Μαΐου 2014: ενταύθα αναπνέει μια επανάσταση.
    Κι η αξιοπρέπεια μας, εάλλω.







    "Το Κορίτσι της Δύσης"
    Φωτογραφία: https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts