ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΕΣ (ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

Κάθε Άνοιξη, o Χριστός Ξανασταυρώνεται.

Με άνθη βιολέτας και κρίνα, στολίζουμε

παρθένοι μαζί κι αμαρτωλοί

το ιερό νεκροκρέβατο.

Συρρέουμε στους ναούς της κατάνυξης

πιστοί στο γεγονός, ότι παραμένουμε άπιστοι.

Πρέπει πάση θυσία να διασφαλίσουμε 
έστω την τελευταία στιγμή, της ψυχής

την πολυτραγουδισμένη σωτηρία.

Οι γεροντότεροι προσεύχονται για μια θέση στον παράδεισο

πιο πολύ από συνήθεια, παρά με ειλικρινή αγωνία

αν στ' αλήθεια υπάρχει.

Κάπου στο ενδιάμεσο 

χάθηκε το νόημα του περάσματος 

απ' το εγώ στην έννοια της διευρυμένης συνείδησης.

Μας έμεινε η κακοφορμισμένη αισθητική

της εποχιακής εμπορευματοποίησης.

Ρεκλάμες στην T.V. και τα ραδιόφωνα, σχεδιασμένες κατάλληλα

για να κατατοπιστεί το φιλοθεάμον κοινό

σχετικά με τόσες και τόσες μοναδικές ευκαιρίες
σ' εδώδιμα είδη κι αμνοερίφια.

Είναι η περίοδος που το νόημα της λέξης  νονός 
αποκτά καθοριστική σημασία.

Στις επικίνδυνες αποστολές του ονοματοδότη

συμπεριλαμβάνεται η αγορά “χλιδάτης” λαμπάδας

από επώνυμη αλυσίδα καταστημάτων.

Είναι τεράστιο κρίμα, να κακοκαρδιστούν οι γονείς

πόσο μάλλον, το πολυαγαπημένο του βαφτιστήρι.

Για τους περισσότερους ανθρώπους

δεν αλλάζει σχεδόν τίποτα.

Πάνε κανονικά το πρωί στη δουλειά, γυρίζουν βράδυ στο σπίτι.

Μοναδική προοπτική, οι δύο – τρεις μέρες αργίας.

Θα γίνουν αέρας, πριν καν προλάβουν

να καταμετρηθούν.

Πάλι θα περισσέψει φαγητό, το κρασί δεν θα είναι ποτέ αρκετό

και των συγγενών τα ευχολόγια

το πιθανότερο είναι, να παραμείνουν

άλλη μια χρονιά ανικανοποίητα.

Υγεία, πάνω και πέρα απ' όλα, μακροημέρευση, ευτυχία

αγάπη και επί γης ειρήνη.

Για όλα αυτά τ' αγαθά, δεν έγινε άλλωστε η θυσία;

Δεν εξαγοράζεται η ψυχική ηρεμία

όσο κι αν φτιασιδωθείς τη χαρά

πάντα η θλίψη θα βρίσκει μια ρωγμή
για να χωρέσει, στα ενδότερα της εστίας.

Κάθε Άνοιξη, ο Ιησούς Ανασταίνεται.

Ζούμε και ξαναζούμε τ' ανεπανάληπτο θαύμα

ακόμα κι ο θάνατος, έχει τον τρόπο του, να νικιέται.

Είναι η ένδεια, που οδηγεί στην αθανασία;

Ή μηπως είναι η πνευματική μας ανάταση;

Πρέπει ν' αμαρτήσεις πρώτα, για να φτάσεις στο τέλος

ειλικρινά, να μετανοήσεις;

Η αγάπη χαρίζει φτερά 

κι ας μη γεννιόμαστε όλοι, εκ πρωϊμίου, ξανθόμαλλοι άγγελοι;

Κάπου, κάπως, κάποτε

άγνωστο της ιστορίας το ακριβές

μπερδέψαμε τις θρησκευτικές τελετές των δογμάτων

με τις απλές, πανανθρώπινες ιεροτελεστίες.

Δεν γεννιέσαι αγνός, δεν γεννιέσαι αγύρτης.

Ο καθένας μπορεί να εξασφαλιστεί μετά θάνατον

κατοχυρώνοντας ποικιλλοτρόπως

το πολυπόθητο συγχωροχάρτι.

Η δυσκολία εντοπίζεται, στο να μάθεις κι ο ίδιος να ζεις

σύμφωνα μ'αυτά, που με τόσο ζήλο 

κηρύττεις στα πλήθη.

"ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ"

Φωτογραφία: https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts

BLAME IT ON THE STARS....WISHES YOU A VERY, VERY...KALO PASXA!!!!

Αγαπημένοι αναγνώστες αυτής της ακατανόμαστης στήλης, θα ήθελα να σας ανακοινώσω, ότι κατόπιν ωρίμου σκέψεως 

(ενίοτε σκέφτομαι ωρίμως), αποφάσισα να σας δώσω άφεση αμαρτιών για την Μεγάλη Εβδομάδα και το Πάσχα, τουτέστιν σας αφήνω ελεύθερους να κάνετε ότι θέλετε, δίνοντας σας, μόνο, μερικές χρήσιμες συμβουλές, για τις μέρες των εορτών....10,9,8...3,2,1...0...GO!

Κριοί, Ταύροι & Αιγόκεροι, καλό θα ήταν να μην πολυκυκλοφορείτε την περίοδο αυτή σε δρόμους, λαικές, χωράφια και αλάνες...κρίνεται άκρως επικίνδυνο για όλα τα βοοειδή και τα ερίφια, το βαδίζειν έχοντας κέρατα στην κεφαλή...don't say I did not warn you!!!!

Δίδυμοι, Παρθένοι, Υδροχόοι (κυρίως Υδροχόες)...πιείτε τις βαλεριάνες σας και αφήστε εμάς τους πιο ζεν να περάσουμε ένα καλό και αγχολυτικό Πάσχα (please!!!!...) A...και το κουτσομπολιό είναι αμαρτία ε;;...κόψτε κάτι...κόψτε κάτι...

Καρκίνοι, Ιχθείς & Σκορπιοί...βάλτε χρώμα στη ζωή σας (όχι το μαύρο δεν είναι χρώμα κι ας λέει η Κοκό Σανέλ!), χαμογελάστε εγκάρδια στον διπλανό σας (χωρίς να σφίγγετε τα δόντια...) και σκεφτείτε για πρώτη και τελευταία φορά αισιόδοξα 
(κάντε υπομονή Πάσχα είναι, θα περάσει!)

Λέοντες & Ζυγοί & Τοξότες...λάμψτε άφοβα...πηγαίνετε κομμωτήριο, φτιάξτε νύχια...οι άντρες βγείτε στα κανάλια και κάντε προεκλογικές δηλώσεις...γενικά αφεθείτε στο...ψώνιο σας...είστε οι πιο επίκαιροι...διασκεδάστε το 
(μόνο μην σκύψετε πάνω από καμιά σούβλα...η τσίκνα βλάπτει σοβαρά το μακιγιάζ και την κουπ....)

ΚΑΛΟ ΠΑΣΧΑ 

& ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!!!

Η οικογένεια των Fantastic Four

Οι Fantastic Four είναι μία ομάδα super heroes η οποία πρωταγωνιστεί σε μια σειρά ομώνυμων comic της Marvel. Δημιουργός της super ομάδα είναι ο συγγραφέας Σταν Λι και του σκιτσογράφου Τζακ Κίρμπι, οι Fantastic Four έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση στο ιστορικό τεύχος The Fantastic Four #1 το Νοέμβριος του 1961, που συνέβαλε στην απαρχή ενός νέου νατουραλισμού στο μέσο.

 

Η ομάδα των Fantastic Four αποτέλεσαν τη βάση για να αναδειχθεί η Marvel Comics από μικρό τμήμα μίας εταιρίας περιοδικών σε μια μεγάλη εταιρία ψυχαγωγίας, καθώς διατηρούν μια περίοπτη θέση στην ιστορία των αμερικανικών comics . 

Οι ιστορίες τους μεταφέρθηκαν στην τηλεόραση με τέσσερεις σειρές κινουμένων σχεδίων, αλλά και στον κινηματογράφο με την υπερπαραγωγή του 2005 Fantastic Four και τη συνέχειά της "Fantastic Four: Rise of the Silver Surfer" το 2007 η οποία γνώρισε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία.

 

Η ομάδα αποτελείται από τέσσερεις χαρακτήρες που συνδέονται με συγγενικές ή φιλικές σχέσεις και οι οποίοι απέκτησαν υπερδυνάμεις όταν εκτέθηκαν σε κοσμικές ακτίνες κατά τη διάρκεια επιστημονικής αποστολής στο διάστημα. Πιο συγκεκριμένα, τα μέλη της ομάδας είναι τα εξής:

The Fantastics

O Mr.Fantastic ή αλλιώς Reed Richards, ευφυέστατος επιστήμονας και αρχηγός της ομάδας, ο οποίος μπορεί να τεντώσει το σώμα του σε εξαιρετικά εκτεταμένο μήκος και σε διαφορετικά σχήματα.

The Invisible Woman ή αλλιώς Susan "Sue" Storm, σύζυγος του Ριντ και υπαρχηγός της ομάδας, η οποία μπορεί να γίνει αόρατη και να δημιουργήσει ισχυρά ενεργειακά πεδία.

The Human Torch ή αλλιώς Johnny Storm, ο μικρότερος αδελφός της Σούζαν, ο οποίος μπορεί να πυρακτώσει με φλόγες το σώμα του, να πετάξει και να δημιουργήσει εστίες φωτιάς γύρω του.

The Thing ή αλλιώς Ben Grimm  τερατόμορφης εμφάνισης χαρακτήρας, με το σώμα του να καλύπτεται από πορτοκαλί φολίδες (συχνά αναφέρονται λανθασμένα ως "πετρώδεις"). Διαθέτει υπεράνθρωπη φυσική δύναμη και αντοχή.

Από την πρώτη τους εμφάνιση το 1961, οι Fantastic Four παρουσιάζονται ως μία δυσλειτουργική αλλά αγαπημένη οικογένεια. Σε αντίθεση με του άλλους super heroes της εποχής, τα μέλη της ομάδας δεν διατηρούν μυστικές τις πραγματικές τους ταυτότητες αλλά απολαμβάνουν δημόσιας αναγνώρισης και θαυμασμού.

Μάλιστα στα πρώτα δύο τεύχη, καταρρίπτεται και το στερεότυπο των στολών που συνήθως φορούν οι υπερήρωες, αν και στο αμέσως επόμενο τεύχος η ομάδα αποκτά στολές ειδικά σχεδιασμένες από τον Ριντ ώστε να προσαρμόζονται στις δυνάμεις κάθε χαρακτήρα.

ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ...ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ...(ARS & VITA ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ)

"ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ", είναι μια παράσταση, η οποία στην ουσία βασίζεται στον σπαραχτικό μονόλογο μιας γυναίκας, που επιμένει να ρισκάρει, παίζοντας στο πιο επικίνδυνο παιχνίδι - αυτό της ζωής - κι ας μην είναι ποτέ υπέρ της τα στοιχήματα. 

Η ηθοποιός Κατερίνα Γκατζόγια, κατάφερε να δέσει με μαγικό τρόπο, δύο αγαπημένα θεατρικά έργα της Κωστούλας Μητροπούλου 'ΤΟ ΡΙΣΚΟ" και "ΤΟ ΤΕΛΟΣ", σ' ένα ενιαίο κείμενο ("Είσαι καθρέφτης στα μάτια μου"), το οποίο διάνθισε με τις δικές της σκέψεις και ανησυχίες, δημιουργώντας στην ουσία κάτι εντελώς νέο και ανατρεπτικό. Η ίδια ενσαρκώνει την κεντρική ηρωίδα με την διττή προσωπικότητα.  Αυτή της ηθοποιού που απλά υποκρίνεται έναν ρόλο και την άλλη, την πιο εσωστρεφή κι ευάλωτη, απλή καθημερινή γυναίκα, που βίωσε - ή ακόμα βιώνει έστω φαντασιακά - έναν απελπισμένο έρωτα. Αυτή η διχασμένη προσωπικότητα, μένει στο τέλος μόνη κι εγκατελειμμένη, μα όχι νικημένη. Η θηλυκή υπόσταση στην οποία δίνει ζωή η Κατερίνα Γκατζόγια δεν ζητά να τη λυπηθούν. Θέλει μόνο ν' ακουστεί. Εκείνη κι η ιστορία της, που σε κανένα σημείο του έργου δεν μας αποκαλύπτεται,  αν είναι πέρα για πέρα αληθινή, ή ένα αποκύημα της ταραγμένης φαντασίας της. Η ερωτευμένη γυναίκα του έργου, δεν επιθυμεί να εκδικηθεί τον άνδρα (τους άνδρες ενδεχομένως), που την οδήγησαν στην μοναξιά και την απόγνωση. Δεν μισεί, αγαπάει αλόγιστα και τυφλά. Ο χείμμαρος συναισθημάτων που ξεπηδάει αβίαστα από μέσα της, είναι περισσότερο μια μορφή ερωτικής εξομολόγησης, παρά ένας θλιβερός απολογισμός. Η γυναίκα αυτή μπορεί να ράγισε, αλλά δεν έσπασε. Παραμένει ζωντανή -στη σκηνή και στη ζωή - έτοιμη να δώσει την επόμενη μάχη. Μεθάει, γελάει δυνατά, παραφέρεται,  χορεύει, προκαλεί τραγουδά ζωντανά, φλερτάροντας με τον πιανίστα, που εκτελεί και χρέη ηθοποιού, εφόσον ο "μουσικός" του ρόλος, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της παράστασης. Πολλές φορές κάνει εκκλήσεις για βοήθεια στο κοινό, με τέτοια αμεσότητα που σοκάρει, αναγκάζοντας τον καθένα από μας,  ν' αναγνωρίσει στο πρόσωπο της, τις  δικές του, καλά κρυμμένες πληγές.  

Ο σκηνοθέτης του έργου Χρ. Πουσίνης, πολύ σοφά κατά τη γνώμη μου, επέλεξε να ρίξει όλα τα φώτα σ' αυτήν την γυναίκα που σπαράζει, αφήνοντας για τους δύο ανδρικούς ρόλους, τον ρόλο του δευτεραγωνιστή, εφόσον κι οι ίδιοι τόσο ερμηνευτικά, όσο και ουσιαστικά, παραμένουν εικόνες ασαφείς, με πρόσωπα ανέκφραστα και σκληρά, λόγο εντελώς αποστασιοποιημένο, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πληθωρική, σαρωτική, μητροκεντρική και εντέλλει λυτρωτική ερμηνεία της Κατερίνας Γκατζόγια.  Στα συν της παράστασης η καταπληκτική μουσική επένδυση του Νίκου Επισκόπου, μέρος της οποίας συνέθεσε ο ίδιος, αποκλειστικά για το συγκεκριμένο έργο. 

Το σκηνικό της Μ. Μακρή, μοιάζει με τον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας, σκοτεινό, υποβλητικό και "ανοικοκύρευτο"...Βιβλία πεταμένα παντού, μια βελούδινη πολυθρόνα "παλαιάς κοπής", για να κάθεται ο άνδρας-σύμβολο του έργου, το πιάνο και ένας καθρέφτης- κριτής, στον οποίο αντικατοπτρίζονται όλα αυτά που κανένας από μας δεν είναι ικανός, να παραδεχτεί από μόνος του. Ο καθρέφτης παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην παράσταση, τόσο σ' επίπεδο σημειολογίας όσο και αισθητικής, αφού πολύ συχνά οι πρωταγωνιστές καλούνται να παίξουν μαζί του, να κρυφτούν από πίσω του, να αλλοιωθούν μέσα από την παραμορφωτική ματιά του ή να κάνουν μι' απόπειρα να τον σπάσουν, προς αναζήτηση της αλήθειας, που κρύβει η  άλλη όψη του. Ντυμένη πότε σαν ντίβα με κόκκινο φόρεμα της φωτιάς και πότε σαν καθημερινή γυναίκα της διπλανής πόρτας μ' ένα λιτό μπλε φουστάνι (κοστούμια: Δ. Βασιλακάκης), η αρτίστα-γυναίκα, πεθαίνει κάθε βράδυ και γεννιέται το άλλο πρωί, κυριολεκτικά από τις στάχτες της. 

Κάθε Σάββατο & Κυριακή, στις 9.30 το βράδυ, στο θέατρο της Οδού Παραμυθίας, η Κατερίνα Γκατζόγια καταθέτει την ψυχή της, με μια αφοπλιστική αθωότητα, όπως ακριβώς τα παιδιά επιδεικνύουν περήφανα τα παιχνίδια και τις ζωγραφιές τους, στους αδιάφορους και κουρασμένους ενήλικες. Χωρίς φόβο και με πολύ πάθος, η ηθοποιός, άψογα ντυμένη το ρόλο της, παίρνει το μεγαλύτερο ρίσκο απ' όλα: Να ζεις την κάθε στιγμή, σαν να είναι η τελευταία! Εμείς το μόνο που πρέπει να κάνουμε στο τέλος...είναι απλά...να την χειροκροτήσουμε! 

ένα σκηνικό...καθρέφτης ψυχής....

Κωνσταντίνος Καραγιαννόπουλος, Λίλα Παπαπάσχου, Κατερίνα Γκατζόγια, Τίμος Κώτσης, Νίκος Επίσκοπος

ο σκηνοθέτης με τους ηθοποιούς του...δέχονται συγχαρητήρια μετά "ΤΟ ΡΙΣΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ"...

ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ

Παραμυθιάς 27, Μεταξουργείο Τηλ : 2103457904

Παραστάσεις : Mέχρι : 27/7/2014
Πληροφορίες : Σάβ., Κυρ. 9.30 μ.μ. 
Τιμη : € 10, 5.

ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ 

Η ΛΙΛΑ ΠΑΠΑΠΑΣΧΟΥ