H HANNELE....ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ ΠΙΑ ΕΔΩ...(ARS & VITA ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ)

Την Τετάρτη 14 Μαίου, είχα την τύχη να παρακολουθήσω δύο πολύ προσεγμένες σκηνικές συνθέσεις-παραστάσεις- performances (HANNELE στις 20:00 & LET' S DANCE...TOGETHER? στις 22:00) στο  πλαίσιο του "ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΙΙΙ"...που αλλού... στο Βeton7, έναν από τους πιο "ενεργούς" θεατρικά 
χώρους της Αθήνας.

Θα ξεκινήσω από την πρώτη σκηνική-σύνθεση, την HANNELE του Gerhard Chaouptman...(Το έργο «Η Χάνελε πάει στον παράδεισο» (Hannele’s Himmelfahrt), του Γερμανού νομπελίστα συγγραφέα Γκέρχαρντ Χάουπτμαν, έρχεται ξανά στο φως διασκευασμένο για έναν ηθοποιό και μικρό μουσικό σύνολο με τον τίτλο “HANNELE”, σε πρωτότυπη μουσική του Μιχάλη Γούτη.)...δηλαδή το one woman show της Λίνας Καλπαζίδου, που είναι, χωρίς ίχνος υπερβολής, ένα από τα πιο ταλαντούχα πλάσματα, που έχω δει επί σκηνής. Η ίδια, όχι μόνο αποδίδει με αξιοθαύμαστη άνεση όλους τους ρόλους του έργου (είναι μια ολόκληρη "κοινωνία" από μόνη της, χωρίς ποτέ να επαναλαμβάνεται ή να κουράζει), αλλά έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία-σύνθεση του λόγου, που περιλαμβάνει η παράσταση. Δηλαδή στην ουσία σκηνοθετεί τον εαυτό της, εκτελώντας παράλληλα σωματικά,  φωνητικά και σκηνογραφικά, με πολύ ψαγμένο χιούμορ, έναν μικρόκοσμο, γεμάτο ανθρώπους εκ διαμέτρου αντίθετους,  που  τις περισσότερες φορές ισορροπούν οριακά, ανάμεσα στο τραγικό και το γελοίο, όπως συνήθως συμβαίνει και στη ζωή.

Μαζί της επί σκηνής, δύο πολύ ταλαντούχοι μουσικοί, ο Μιχάλης Γούτης στο πιάνο (έχει αναλάβει την πρωτότυπη σύνθεση της μουσικής του έργου) και η Νατάσα Μπακέα στο φλάουτο, οι οποίοι ντύνουν με τρόπο άλλοτε εμφατικό κι άλλοτε ποιητικά λυρικό, τις πολλαπλές μεταμορφώσεις της Λίνας Καλπαζίδου. Δύο από τα πιο εύηχα μουσικά όργανα, ενώνουν τις δυνάμεις τους με τη "φωνή" των χαρακτήρων, απ' την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης (σ' ελάχιστα σημεία δεν ακούγεται μουσική) προσδίδοντας την απαιτούμενη ένταση, στα κατάλληλα σημεία. 

Η ιστορία, πάνω στην οποία βασίστηκε η performance,  αν και φαινομενικά απλή: μία έφηβη αποπειράται ν' αυτοκτονήσει πέφτοντας στην λίμνη Όμπερντορφ, αλλά ανασύρεται μισοπνιγμένη από τους κατοίκους της περιοχής, κρύβει πλούσιο παρασκήνιο και φυσικά εγείρει πολλά ερωτηματικά, ως προς τους λόγους που ένα πλάσμα βιολογικά ακμάζον, επιλέγει την αυτοκτονία, ως μόνο τρόπο διαφυγής, από μια ζωή...Aλήθεια ποια ήταν η ζωή της νεαρής Hannele, πριν το μοιραίο συμβάν; 

Η σκηνική σύνθεση που παρουσίασαν οι τρεις καλλιτέχνες,  σαν ένα σώμα-μια ψυχή, στον ιδιαίτερο χώρο του BETON7, δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις στο συγκεκριμένο ερώτημα. Μόνο εκδοχές της αλήθειας, μαζί με μερικά ψήγματα πραγματικότητας, τα οποία προσφέρονται στο κοινό, σαν κομματάκια ενός παζλ, που πρέπει ο καθένας μόνος του να συνταιριάξει, προκειμένου να φτιάξει την δική του,  ιδανική εικόνα. Η νεαρή έπεσε θύμα κακοποίησης, με θύτη τον ίδιο της τον πατέρα; Μήπως ασέλγησε πάνω της κάποιος άλλος, υπεράνω πάσης υποψίας κάτοικος της περιοχής; Ποια ήταν ακριβώς η σχέση της με την μητέρα της και τι ρόλο έπαιξε στην απόφαση της ν'αυτοκτονήσει η αδελφή της, η αινιγματική Μάρθα; Μήπως η μικρή Hannele, βίωσε μια έντονη ερωτική απογοήτευση; Υπάρχει περίπτωση να ήταν έγκυος; Μήπως η πράξη της ήταν καθαρά συμβολική, μια κραυγή για το δικαίωμα των νέων στην ελεύθερη έκφραση και την αυτοδιάθεση, απέναντι στα ηθικοπλαστικά μοντέλα συμπεριφοράς της Γερμανίας του τότε; Ενδέχεται η απόφαση της, να ήταν μια παρόρμηση της στιγμής, που δικαιολογείται απόλυτα από το νεαρό της ηλικίας της; Ποια ήταν η καθημερινή ζωή-κόλαση της έφηβης, που την έσπρωξε, ν' αναζητήσει τον θάνατο-παράδεισο στον πάτο μιας λίμνης; 

Δεν έχω καμία σαφή απάντηση να σας δώσω, σε κανένα από τα παραπάνω ερωτήματα. Το μόνο που μπορώ να σας πω με βεβαιότητα είναι, πως ο τρόπος με τον οποίο τρεις πολύ ταλαντούχοι άνθρωποι, με προεξέχουσα την σαρωτική, αστεία, δραματική, πολυφωνική, αστείρευτης ενέργειας Λίνα Καλπαζίδου (συγνώμη που μεροληπτώ, αλλά αυτό που κατάφερε να μας δώσει, το θεωρώ ερμηνευτικό κατόρθωμα) προσπαθούν ν' αποδώσουν τις αιτίες και τις αφορμές πίσω από το ίδιο το γεγονός μιας απόπειρας αυτοκτονίας, είναι καθηλωτικός και "χρήζει" της προσοχής σας. 

Όπου κι αν πήγε τελικά, ή απ' όπου κι αν γύρισε η μικρή HANNELE του Γερμανού, νομπελίστα συγγραφέα, Gerhard Chaouptman...στη σκηνή του BETON7...ξαναβρίσκει το δρόμο της...κι όλα πάλι απ' την αρχή... 

_________________________________________

Θεατρικές Συνθέσεις ΙΙΙ: HANNELE | Παράσταση

Το έργο «Η Χάνελε πάει στον παράδεισο» (Hannele’s Himmelfahrt), του Γερμανού νομπελίστα συγγραφέα Γκέρχαρντ Χάουπτμαν, έρχεται ξανά στο φως διασκευασμένο για έναν ηθοποιό και μικρό μουσικό σύνολο με τον τίτλο “HANNELE”, σε πρωτότυπη μουσική του Μιχάλη Γούτη.

INFO
Διάρκεια παραστάσεων: 7, 8, 14, 15, 21, 22, 28, 29 Μαΐου 2014
Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη & Πέμπτη
Ώρα παραστάσεων: Τετάρτη στις 20.00 και Πέμπτη στις 22.00
Διάρκεια παράστασης: 50 λεπτά
Τιμή Εισιτηρίου: 10€ Κανονικό & 5€ Φοιτητικό, Ανέργων
Kέντρο Τέχνης και Πολιτισμού ΒΕΤΟΝ7:Πύδνας 7, (στάση Μετρό “Κεραμεικός”) Βοτανικός
Τηλέφωνο κρατήσεων: 210-7512625

Η μικρή Χάνελε επιχειρεί να αυτοκτονήσει πέφτοντας στη λίμνη του χωριού Όμπερντορφ, από όπου την ανασύρουν μισοπνιγμένη οι κάτοικοι της περιοχής. Όσα έζησε, έλπιζε αλλά και φοβόταν να ζήσει, περνούν μπροστά της σε ένα μουσικό ταξίδι όπου πρωταγωνιστούν όλοι όσοι γνώρισε, ζωντανοί και νεκροί, παρέα με ήρωες της νεανικής φαντασίας της, σε ένα όραμα όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον δεν ξεχωρίζουν.
Η πρωτότυπη μουσική για φωνή, πιάνο και φλάουτο εκτελείται ζωντανά και συνθετικά κινείται κυρίως στα πλαίσια της νεοτονικότητας με επιρροές από ρομαντισμό, τζάζ και avant-garde.

Το θέμα της αυτοκτονίας μιας έφηβης, θέμα ταμπού για την εποχή που γράφτηκε το πρωτότυπο έργο αλλά συνηθισμένο πια ως είδηση στις μέρες μας, παραμένει πάντα το ίδιο σοκαριστικό και ξεγυμνώνει τις πραγματικές πεποιθήσεις μιας κοινωνίας απέναντι στην αυτοδιάθεση του ατόμου, ειδικότερα μιας νεαρής κοπέλας που βάλλεται από αντικρουόμενες θρησκευτικές προκαταλήψεις και κοινωνικές προσλήψεις. Τα ποπ γυναίκεια πρότυπα παγκοσμίως του σήμερα, εξίσου άφταστα με τα ηθικοπλαστικά μοντέλα του θρησκείας της Γερμανίας του τότε, μπερδεύονται σε ένα λαβύρινθο αιτιών και αφορμών που οδηγούν τη μικρή Χάνελε στη μοναδική πράξη ενηλικίωσης που της ανήκει.

Ερμηνεύουν:
Φωνή: Λίνα Καλπαζίδου
Πιάνο: Μιχάλης Γούτης
Φλάουτο: Νατάσα Μπακέα

Συντελεστές:
Σύνθεση κειμένου, σκηνοθεσία: Λίνα Καλπαζίδου
Σύνθεση, πιάνο: Μιχάλης Γούτης
Μετάφραση: Κωνσταντίνος Κρίτσης
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Φωτογραφίες, αφίσα: Artemis Schubert

ΤΗΝ ΣΤΗΛΗ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ 

Η ΛΙΛΑ ΠΑΠΑΠΑΣΧΟΥ

ΑΠΟΛΙΤΙΣ-ΤΙΚ (ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ)

Δεν θέλω πια να μιλάω

για εκλογικές υποψηφιότητες

για λαοπρόβλητους διαγωνισμούς τραγουδιού

για των άλλων τις σεξουαλικές ιδιαιτερότητες.

Δεν είμαι απολιτίκ. Δεν είμαι άθεη.

Παλιά νόμιζα πως ήμουν αναρχική

πρόσφατα διάβασα κάπου

πως ακόμα κι οι πιο ανένταχτες ιδεολογίες

άρχισαν, να διεκδικούν μια θέση

στα ξεχαρβαλωμένα έδρανα του κοινοβουλίου.

Δεν κατηγορώ τους πολιτικούς.

Δεν πιστεύω σε καθαγιασμένους πολίτες.

Δεν μ’ ενοχλεί η διαφθορά

αφού κανένας ως τώρα

δεν μπόρεσε να μου οριοθετήσει

την ιδανική κοινωνία.

Δεν μ’ ενοχλούν οι απόλυτοι άνθρωποι

απολαμβάνουν μια άγνωστη σε μένα, ευδαιμονία.

Δεν σοκάρομαι με τους αγενείς, είναι της μόδας

η αμετροέπεια στην επικοινωνία.

Δεν με θυμώνει ο φθόνος

μάλλον είναι σημάδι

πως κατέκτησες ένα μικρό κομμάτι ευημερίας.

Δεν ποθώ του διπλανού την ιδιοκτησία.

Δεν αγωνιώ για τους δείκτες του χρηματιστηρίου

όλη την περιουσία μου 

ρευστοποίησα στην ποίηση.

Δεν θέλω ν’ αποτελώ την αποχή στις στατιστικές

αλλά πώς ν' αναμετρηθώ

με τους θιασώτες της άλγεβρας και της τριγωνομετρίας;

Κακά τα ψέματα, το πρωτογενές πλεόνασμα

είναι η οικουμενικότερη αλήθεια.

Δεν είμαι εθνικά υπερήφανη, δεν νιώθω ότι ανήκω σε καμία φυλή.

Δεν είμαι πολίτης του κόσμου, δεν είμαι μιγάδα

είμαι εκατό τοις εκατό ελληνίδα.

Εδώ γεννήθηκα

εδώ μεγάλωσα, εδώ αγαπώ

λιγοστά –σε σχέση μ’ αυτά του μυαλού-

μετράω ταξίδια.

Δεν θα ήθελα να ξενιτευτώ, αλλά δεν είμαι σίγουρη

για ποια να κλάψω, χαμένη πατρίδα.

Δεν θέλω να μπω πάλι πίσω απ’ το παραβάν

φυλλομετρώντας προσημειωμένα ψηφοδέλτια

αναποφάσιστη κι αδαής

ενώ στην ύπαιθρο επαναστατούν τ’ αγριολούλουδα.

Δεν θέλω - πάλι - κατόπιν εορτής

να τους περιμένω όλους στη γωνία

νίπτοντας μετά μεγάλης ανέσεως 

τας δικάς μου τας χείρας.

Ο οχλός πάντα “καρφώνει” αυτόν που τολμά

να διαχωρίσει τη θέση του 

είτε πρόκειται για τον Χριστό, είτε για τον Ιούδα.

Δεν θέλω άλλους αγκυλωτούς σταυρούς, με τρομάζουν τα σφυροδρέπανα

οι συνθηματικοί χαιρετισμοί

όλα τα λάβαρα των πολεμοκάπηλων

κι οι σφυρηλατημένες – με αίμα – πανοπλίες τους.

Δεν θέλω να με πείτε καλή. Δεν θέλω να δείτε σε μένα μια φίλη.

Δεν πειράζει που όλα υποτάσσονται στην αλλαγή

ποτέ μου δεν πίστεψα στις ανθρώπινες συμμαχίες.

Ακόμα κι ο έρωτας οφείλεται σ’ ενστικτώδεις

ορμέμφυτες παρερμηνείες

επιφέροντας, ως επί το πλείστον

παροδικές – ή ανεπανόρθωτες – εγκεφαλικές δυσκαμψίες.

Δεν πειράζει που μας αναλογούν μόνο λίγες στιγμές ευτυχίας.

Δεν θα κλάψει κανείς για μερικά βεβιασμένα χαμόγελα

σε ξεθωριασμένες φωτογραφίες.

Ότι με κόπο προσπαθήσαμε, μόνο δικό μας δεν είναι.

Δεν πειράζει που τα παιδιά μας

θέλουν δε θέλουν, πρέπει να τα κάνουμε ενήλικες.

Δεν πειράζει που κι εσύ, ποτέ δεν κατάλαβες

το κρυμμένο μου νόημα.

Δεν πειράζει. Αλήθεια. Δεν με πειράζει.

“Το Κορίτσι της Δύσης”

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ:

 https://www.facebook.com/efthimisphotography?fref=ts

Τα όρια του λαβύρινθου, Γιώργος Λίλλης

Γιώργος Λίλλης

Τα όρια του λαβύρινθου

Εκδόσεις Κέδρος 

Της Βιβής Διακογιάννή*

Τα όρια του λαβύρινθου είναι το πλαίσιο ζωής του μεταμοντέρνου

ανθρώπου της νεωτερικής εποχής, η μεταποίηση ενός τελείως αντιποιητικού

«γίγνεσθαι» σε ένα ποιητικό «είναι», η σπαρακτική κραυγή του λύκου της στέπας,

εγκλωβισμένου στο λαβύρινθο όλων των διαστάσεων της ύλης, το ημερολόγιο ενός

desesperando που προσπαθεί να γράψει και να κατανοήσει την Esperanto ‘ το μήλο

που έγινε σήψη ‘ το κουστούμι που σε ξαναφέρνει με ακόμη πιο ανηλεή τρόπο στον

παλιό αλλά παραδομένο εαυτό σου … Όλα τα πρόσωπα αυτού του σύγχρονου εαυτού,

του σύγχρονου πολίτη του κόσμου παρουσιάζονται στη συλλογή «τα όρια του

λαβύρινθου». Σε γλώσσα αινιγματική, εν είδει Πυθίας, κάθε ποίημα ξεκινά με ένα

τίτλο με αποφθεγματικό ή αξιωματικό χαρακτήρα («το θεώρημα της μη πληρότητας»,

«homo homini lupus”, «είμαστε ο σπαταλημένος χρόνος»), ή περιγραφικό –

ημερολογιακό (« εκπαιδευτική εκδρομή», «ξημέρωμα νέας χιλιετίας») και καταλήγει

με μια σειρά τις περισσότερες φορές, ή δύο, που συμπυκνώνει την ουσία του

ποιήματος, το moto της ζωής που έγινε ιδέα ποίησης («το γυμνό ταλέντο της

επιβίωσης» , « στο δικό σου παρόν συμβαίνουν όλα / στο δικό σου τώρα

ανυψώνεσαι, δοξάζεσαι και πέφτεις»).

          Μέσα στους στίχους της συλλογής, συναντάμε το «εσύ» του ποιητή, ο

οποίος αναδιπλώνεται στον εαυτό του, επιχειρεί μια ενδοσκόπηση

και μέσω αυτής ένα άνοιγμα προς το όλον, το εμείς, το διαχρονικό και τον

κανόνα. Πραγματικά, είναι ιδιαιτέρως αισθητή η προσπάθεια του Γ. Λίλλη να

κρυσταλλώσει προσωπικές εμπειρίες σε πανανθρώπινες δυναμικές του αιώνα μας.

Άλλες φορές πετυχημένα, άλλες φορές κατορθώνει την εκτόνωση μιας εσωστρέφειας,

η οποία εξακολουθεί όμως να είναι το ίδιο ζοφερά γοητευτική, όπως καθετί που σε

βυθίζει στο λαμπερό high- tech σκοτάδι του σήμερα. Τότε, γινόμαστε απλώς οι

λαθραναγνώστες μιας προσωπικής εμπειρίας που περιλαμβάνει φωνές παιδιών, της

Μάρθας, του Βασίλη, άλλες φωνές – «κραυγές που αγιοποιήθηκαν στη λάσπη»,

ηδονικές φωνές από το διπλανό δωμάτιο μιας νύχτας – κραιπάλης … Μέσα σ’ αυτόν

τον «υπαρκτό χώρο ενός αισθήματος» του ποιητή, τα αντικείμενα του σύγχρονου

πολιτισμού, τα αποκτήματα ορθώνονται, κινούνται και περιχαρακώνουν τις

ανθρώπινες υπάρξεις, στραγγαλίζουν κάθε βίωμα και βάφουν γκρίζο κάθε χρωματική

παλέτα της εσωτερικής ζωής. Και μέσα σ’ αυτόν τον υπόκωφο κόσμο των ανέσεων,

όπου όλα βρίσκονται σε μια φασματική τάξη , « η τηλεόραση αμύνεται με ήχους και

εικόνες», παρατηρείται η αντιστροφή των δεδομένων. Τα αντικείμενα γίνονται

παλλόμενα υποκείμενα και οι καταστάσεις γίνονται ουσία. Και ποιος ο ρόλος των

λέξεων απέναντι σε αυτό το θορυβώδες της «νέας εποχής», το ά-κοσμον και άλαλον

του εσωτερικού κόσμου; Οι λέξεις απλές, συνταγμένες φυσικά, αποτελούν μέσον

αγκίστρωσης από το ασφυκτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται ο άνθρωπος. Είναι

θλιμμένες, αδέξιες μερικές φορές, πάντα βαριές, δυσκολοχώνευτες και χωρούν όλη

τη σοφία του κόσμου. Πού και πού ενδύονται το σώμα ενός ανήλικου παιδιού για να

ξεφύγουν από τον δηκτικό και οξύ τόνο που τους κυριεύει σε όλες τις σελίδες των

«ορίων». Κυρίως όμως, αποφαίνονται, μέσα από τον πόνο , πικρά, ειρωνικά και σαρκαστικά…

           Ευτυχώς, ο ποιητής δε μένει σε αυτά τα αποφθέγματα, δε σταματά να αναρωτιέται,

          να αναλογίζεται … «Σκέφτεσαι. Άρα υπάρχεις;» Tα όρια του λαβύρινθου

χαρακτηρίστηκαν από πολλούς ένα πολύ σκληρό βιβλίο, μια φωνή που μιλά με

αδρότητα και ξηρότητα ( Βαγγέλης Χατζηβασιλείου). Άλλοι κατόρθωσαν να βρουν το

τρυφερό ποιητικό σύμπαν (Ευτυχία Παναγιώτου) στις τελευταίες ενότητες της

συλλογής. Λιγότερη τρυφερότητα, περισσότερη μονοκόμματη σκληρή αλήθεια. Ποιος

είπε ότι η ποίηση είναι φτιαγμένη για την εξύμνηση ενός υπέροχου κόσμου, της

φύσης, των αρωμάτων και θαυμάτων της; Η ποίηση είναι ένα ζωντανό ον που ζει

μέσα στο πραγματικό παρόν, συνθλίβεται από αυτό, σχηματοποιείται, στιγματίζεται

και αναγεννιέται. Από αυτή την άποψη, «τα όρια του λαβύρινθου» είναι μια συλλογή

με χαρακτήρα επαναστατικό, γιατί ξεπέρασε τα όρια του ψευδεπίγραφου ρομαντισμού

και περιέγραψε όχι σε αδρές γραμμές, αλλά με χοντρό μαρκαδόρο τα πολιτικά και

κοινωνικά μονοπάτια της εποχής μας, τις προσωπικές αδιέξοδες διαδρομές. Μας

έφερε αντιμέτωπους με τα όρια του εαυτού μας. Έχουμε τη δύναμη να γυρίσουμε και

να αντικρίσουμε το ραγισμένο καθρέφτη μας; Τότε, θα ανακαλύψουμε και θα

ξεπεράσουμε τα σύνορα αυτού του λαβύρινθου. Το έως εκεί ταξίδι της ποίησης, όσο

επίπονο και είναι, πέρα από απαραίτητο για την εσωτερική μας ύπαρξη, είναι

σίγουρα νέο-μαγευτικό. Νεορεαλισμός.

* Η Βιβή Διακογιάννη γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα, όπου και διαμένει . Σπούδασε Φιλολογία, στο Γλωσσολογικό τμήμα της Φιλοσοφικής  Σχολής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά με τον χορό, το πιάνο και τις ξένες γλώσσες. Βιοπορίζεται παραδίδοντας μαθήματα έκθεσης και λογοτεχνίας. Όπως κάθε «κριτικός» λογοτεχνίας που σέβεται τον  εαυτό του, έχει συγγράψει ανεπίδοτες επιστολές, ανέκδοτα ποιήματα, ανολοκλήρωτες μυθιστορίες…

Ανάσκελη με πυρετό, Νίκη Χαλκιαδάκη

 

Νίκη Χαλκιαδάκη

Ανάσκελη με πυρετό

Εκδόσεις Μανδραγόρας

Του Γιώργου Λίλλη*

Διαβάζοντας την ποιητική συλλογή, Ανάσκελη με πυρετό, της Νίκης Χαλκιαδάκη, εντυπωσιάστηκα για τον προσωπικό τόνο των ποιημάτων. Χρειάζεται τόλμη για να αποκαλύψεις τους φόβους σου, τις αποτυχίες σου, τον θυμό σου. Τα ποιήματά της μοιάζουν με ημερολογιακές σημειώσεις παραδίδοντας την έφηβη ψυχή της, στην ενηλικίωση. Κι εδώ έγκειται η ωριμότητα της ποιήτριας. Αναζητά στο παρελθόν τις αιτίες που την οδήγησαν στο να αρχίσει να γράφει. Επίσης θέτει τους στίχους της σαν όριο ανάμεσα στην αθωότητα και την εμπειρία, καθώς ψάχνει απαντήσεις για το αύριο. Δεν είναι τυχαίο που το πρώτο ποίημα της συλλογής τιτλοφορείται Θυμός. Γιατί η πρώτη αντίδραση σε ότι μας υπερβαίνει, όπως ο θάνατος ενός αγαπημένου προσώπου, είναι ο θυμός. Η Χαλκιαδάκη, χωρίς περιστροφές, εκφράζει τον θυμό της για την απώλεια, γράφοντας ένα τόσο δυνατό και άμεσο ποίημα που σε καθηλώνει:

Αν ήξερες ότι ήμουν γυάλινη

δεν θα με πετούσες στον τοίχο

θα περίμενες να μεγαλώσω

Και αν ήξερα ότι θα πεθάνεις

θα σου έπλενα τα πόδια κάθε μέρα

Στο αμέσως επόμενο ποίημα, το Λαθρεπιβάτης ποδηλάτου, επιστρέφει στα παιδικά της χρόνια, όχι όμως με νοσταλγία, αλλά για να ανακαλύψει ποια είναι σήμερα. Όσα ζήσαμε παιδιά, μας καθορίζουν. Η Χαλκιαδάκη σκαλίζει παλιές πληγές για να λυτρωθεί από το άγνωστο που την κυριεύει. Αν ο θάνατος δεν μπορεί να εξηγηθεί από ένα παιδί, δεν μπορεί τελικά ούτε από έναν ενήλικο. Πολλές ερωτήσεις μένουν αναπάντητες. Είμαστε τόσο μικροί, η ζωή τόσο σύντομη, που προσπαθούμε απεγνωσμένα να μάθουμε γιατί ζούμε, γιατί πεθαίνουμε, γιατί ήρθαμε εδώ και που θα καταλήξουμε. Η ποίηση όμως, υπερβατική όπως πάντα, αν δεν και δεν προσφέρει ούτε λύσεις, ούτε απαντήσεις, τουλάχιστον κάνει τούτο: μας φανερώνει αισθήματα έτσι ώστε να αποδεχτούμε την θνητότητά μας. Η Χαλκιαδάκη το γνωρίζει γι΄ αυτό καταφεύγει στον ποιητικό λόγο για να εστιάσει βαθιά στην ψυχής της:

-κοίτα μπαμπά! Χωρίς βοηθητικές, χωρίς χέρια

χωρίς εσένα σπάω το φράγμα της ενηλικίωσης

γερνάω,μηδενίζω

ή αλλού

Μα κάθε μέρα σχεδόν περνώ και από κείνον τον παραμυθά

που επιμένει να πιστεύει ότι θα γίνω κύκνος.

Τα παλιά παιχνίδια πακετάρονται. Η Μπάρμπι ενηλικιώνεται. Κι όμως υπάρχει ο έρωτας που ανατρέπει. Υπάρχει το όνειρο. Οι διαφορετικές εκδοχές της ποιητικής πράξης. Η αγάπη δοκιμάζεται. Ο χρόνος μας δοκιμάζει. Πως θα σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων; Μόνο με την αυτογνωσία και λέγοντας πάντα αλήθεια στον εαυτό μας. Αυτό διακρίνω στην ποίηση της Χαλκιαδάκη. Την αλήθεια. Και γι΄ αυτό την θεωρώ πολύ καλή ποιήτρια. Γιατί αποφάσισε να μην κρύβεται πίσω από τις λέξεις:

Μαμά, βάλε με στην κοιλιά σου

-μόνο για απόψε-

και γέννα με αύριο στο δρόμο

Έχω μέσα μου

ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ για όλους.

*Ο Γιώργος Λίλλης γεννήθηκε στη Γερμανία το 1974. Ένα χρόνο αργότερα με την οικογένειά του εγκαθίσταται στην Ελλάδα. Στην αρχή στην Αθήνα και μετά στο Αγρίνιο, τόπο καταγωγής του, μέχρι την επιστροφή στη Γερμανία το 1996 όπου ζει και εργάζεται από τότε. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά κι έχουν παρουσιαστεί σε περιοδικά και ανθολογίες του εξωτερικού. Μεταφράσεις, ποιήματα και δοκίμιά του έχουν δημοσιευτεί και σε διάφορα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά (Ποίηση, Μανδραγόρας, Δέντρο, Ακτή, Γραφή). Επιμελείται ραδιοφωνικές εκπομπές στη Γερμανία στις οποίες παρουσιάζει Έλληνες ποιητές και μουσικούς (μεταξύ άλλων τους Νίκο Καββαδία, Νικόλα Άσιμο και Μίκη Θεοδωράκη). Έχει μεταφράσει στα ελληνικά Βισλάβα Σιμπόρσκα, Έριχ Φριντ, Λι Τάι Πε καθώς και Ινδιάνους ποιητές.
Έργα του: 'Ίχνη στο χιόνι (μυθιστόρημα 2012), Μικρή διαθήκη (ποιήματα 2012)Τα όρια του λαβυρίνθου (ποιήματα, 2008), Στο σκοτάδι μετέωρος (ποιήματα, 2003), Η χώρα των κοιμώμενων υδάτων (ποιήματα, 2001), Το δέρμα της νύχτας (ποιήματα, 1999).